[:nl]Zwart op doek[:en]Black on canvas[:fr]Noir sur toile[:]

[:nl]Deelneming en steun aan al diegenen die getroffen werden door de aanslagen in Brussel…

Op doek…

Waar wij nu naar kijken is zwart, een klodder mat en doods dekkend acrylzwart op het veelkleurige doek van onze maatschappij… en toch gaan er stemmen op om dat zwart met zwart te proberen veranderen… Ik zou liever tonnen wit en kleur zien aanrukken…

 

We kunnen maar 1 ding doen en dat is: kin omhoog en samen gaan voor een mooi leven met respect voor elkaar. Laten we de creaturen die ons willen verhinderen te leven niet toelaten ons leven in lockdown te brengen!

 [:en]All my thoughts and support to those who are affected by the attacks in Brussels…

On canvas…

What we are facing here is like a big splash of back, acrylic mat black paint on the colourful canvas of our society. And still there are voices who would like to tackle this with more black paint… I’d rather wish to see tons of white and other colours of paint…

 

We can only do one thing: don’t allow the creatures who want to prevent us from living to get our lives in lock-down! But in stead of that live fully with respect for everything around us.[:fr]Je souhaite exprimer mes condoléances à ceux qui ont perdu un proche ce matin et je tiens à souhaiter courage à tous ceux qui en sont affectés!

Sur toile…

Ce qu’il y a en face de nous est comme une grosse tache de noire, noir de la mort, le noir mat de la peinture acrylique sur la toile de notre société… Pourtant il y a des voix qui voudraient affronter ce défi avec cette même peinture… Je préfèrerai voir plutôt des grosses quantités de blanc et d’autres couleurs…

 

Nous ne pouvons faire qu’une chose: Ne pas permettre à ces créatures de mettre notre vie en lock-down, mais à la place vivre de plein coeur en respectant ![:]

[:nl]Terugreis[:]

[:nl]Donderdag 3/3

Tijd om op te krassen! De reis terug naar Tokyo is te lang om morgen aan te vatten en op tijd in de luchthaven te geraken dus beginnen we er nu aan. Eerder deze week had ik het idee om de Daibutsu van Kamakura te bezoeken, in plaats van een middagje Tokyo. Dan heb ik die ook gezien en hopelijk daar ook meer geluk om een locker te vinden zodat ik niet moet sleuren met een valies… dus even een omwegje.

De tweede valies gaat vlot de locker in, toch wel heel handig die lockers in quasi elk station en winkelcentrum… zouden ze bij ons ook eens mogen overwegen!

Slecht nieuws, de daibutsu wordt gerestaureerd en is dus niet zichtbaar. Maar hey, niet gewanhoopt! Deze reis zou deze reis niet zijn als hier niks anders op mij ligt te wachten… Dus langs het toeristenkantoor… Tada! Ja er staat nog altijd een stelling rond maar de afscherming is deze week verwijderd dus zijn gezicht is terug zichtbaar, hihi! Daarenboven nog 2 attracties… of eerder 3 want ik had al gelezen dat de oceaan ook op wandelafstand van de daibutsu ligt 😉


 Uiteindelijk besluit ik na de Daibutsu – die mij na die overweldigende pracht van Todaiji eerlijk gezegd wat op mijn honger laat zitten – naar de oceaan te wandelen. Zo kan ik toch nog van vakantie spreken 😉 want dan heb ik bovenop al de rest ook nog zout water tussen mijn tenen gehad.


  
 Wanneer ik terugloop naar het station valt op dat het meisjesdag is vandaag… taartjes volop in de aanbieding, lekker!

Op dan maar naar mijn laatste avondmaal in Tokyo met Els en Saskia. Yes, ik mag kiezen! Kaisendon natuurlijk!

Vrijdag 4/3

‘t Zit erop! Tijd om naar de luchthaven te vertrekken! Op de trein nieuws over de vermiste vlucht van Malaysian Airlines… euh, moet dat nu?

Ik had 2u30 gerekend om de WIFI-hotspot in te leveren, de eerste valies op te pikken en in te checken … wat uiteindelijk nog maar net genoeg blijkt gezien de drukte en het feit dat de vlucht wordt vervroegd. Deur gaat dicht, klaar om te vertrekken, en dan… Ladies and gentlemen… drukverlies op de waterleidingen, de technische grondploeg lost het zo snel mogelijk op. Maar 10 minuten worden er 30 en uiteindelijk zelfs 120… benieuwd of we de trein vanavond nog halen! Niet dus! Maar goed, we zijn toch thuis geraakt…[:]

[:nl]Zentuin en Vuurfestival[:]

[:nl]Vandaag dacht ik nog een bezoek te brengen aan Masaki Museum, op aanraden van Yoshi, maar bij het plannen krijg ik al gauw te lezen dat woensdag de sluitingsdag is… iets anders dan maar… De shopping van gisteren viel deels in het water, dus vandaag dan maar laatste shopping in Nara, gevolgd door een bezoekje aan Isuien Garden zoals Yoshi had voorgesteld.

En wie kom ik tegen onderweg? Yoshi! Heel tof weerzien!

Maar goed, dus ook Isuien Garden gezien. Inderdaad de moeite. 

   
    
    
 En dan is het tijd voor de kers op de taart: het vuurfestival. Maandenlang zijn monniken in de weer met het vervaardigen van toortsen die elk tientallen kilo’s wegen en worden gemonteerd op lange bamboestammen. Die reuzetoortsen worden dan aan de voet van een overkapte trap aangestoken en door de monniken naar boven gedragen. Daar aangekomen worden ze de tempel rond gedragen. Aan elke hoek wordt gestopt, de toortsen worden tot over de menigte uit geschoven en rondgedraaid. De gensters vliegen in het rond en vallen te midden van de toeschouwers! Sugoi! Dan wordt de toorts terug binnengehaald en gaat het in looppas naar de volgende hoek, De vlammen rekken helemaal uit tot in het gezicht van de dragers… Oranje vuurwerk waarbij de knallen worden vervangen door taikodrumspel… Prachtig einde van mijn verblijf in Nara! 

  

 [:]

[:nl]VVV (Verdomd Vervelende Visa) 1/3[:]

[:nl]Mijn dagen in Japan beginnen geteld te geraken, hoog tijd om nog even terug te denken aan de vragen die ik kreeg om materiaal en thee mee te brengen… gezien ik Mount Inari nog steeds niet heb bezocht en er in het vlakbijgelegen Kyoto er ook valiezen zullen te vinden zijn, keer ik dus terug die kant op.

Eerst langs de Takkubin, zodat mijn eerste koffer ten minste al op de luchthaven geraakt.

Dan naar Mt Inari, waar het plots begint te sneeuwen. Zalig! Ook dat gezien te hebben, onwaarschijnlijk. En ja hoor, dit werd al aangekondigd als 1 van de grootste trekpleisters en dat was meteen duidelijk. Super veel volk aan de voet van de berg, maar ik ben hier nu dus ik ga even door tot aan de torii. Toch wel indrukwekkend, dus door de torii, de berg op. Onwaarschijnlijk hoe lang die torii gangen wel zijn! 

   

  

  

  

 Intussen is het al 14u en heb ik de top blijkbaar nog lang niet bereikt. Ik hou het voorbekeken want wil ook nog in Kyoto geraken voor wat shopping.

Slecht idee want daar is VISA het niet eens mee! VISA blijft ondanks de controles in België onbruikbaar. Blijkbaar is het voor hen uitgesloten om te betalen in een stad waar je kort voordien hebt gelogeerd… Alle pogingen werden daar blijkbaar aanzien als frauduleus… Hoog tijd voor Virgin VISA, dat denk ik ervan![:]

Momentje, eerst een complimentje!

1 maart is/was complimentendag… Dus hoewel ik nu geacht ben die verdomde VISA opnieuw te testen even een speciaal momentje, eentje zonder prentje 😉

Want hé, ik zit “alleen” in Japan… Maar hoe was ik alleen tot dit punt gekomen? 

Zou ik mezelf zo ver hebben gekregen om van een heel moeilijke werksituatie de kans te maken om dit te doen zonder dat Jan Vermeiren Life is a Game had geschreven of zonder dat Thomas Siffer zijn levensvisie deelde? Dat zijn ware bronnen van inspiratie!

Marjon, fantastisch dat sumi- virus van jou!

Had ik zoveel leuke dingen ontdekt en geleerd zonder Mayu, Katz, Yoshi, Mevrouw Asagi en Mevrouw Kihara? Supertoffe sugoi-gidsen. (Sugoi = verbazend)

Was ik ooit over mijn jetlag geraakt zonder de warme ontvangst van Saskia en Els? Een hartelijk stukje van de Vlaamse wijvenclub van Tokyo!

Maar vooral: dit was nooit mogelijk geweest zonder de steun van mijn ventje en kids. Chapeau dat jullie mij zo hebben gesteund! Ik ben supertrots dat jullie over mijn avontuur hebben verteld in de klas zonder dat iemand iets in jullie schoolagenda heeft geschreven! En schat, jij wil dat hier niet lezen maar toch : complimentjes voor alles dan maar :p 

En chapeau aan al die anderen rondom ons om het te hebben mogelijk gemaakt dat de kok in spé kon gaan koken! En diegenen die de kids intussen een onvergetelijke tijd te hebben bezorgd zoals alleen toffe tantes en grootouders dat doen 😉

En dan is er nog één heel specialeke… Ondanks alle fysieke tegenvallers zo positief in het leven blijven staan… Maar daar stopt het niet! Neen, uitgerekend zij stuurt dan tijdens mijn afwezigheid een leuk kaartje naar de thuisblijvers… Dank je, Louke!

FacebookTwitterGoogle+LinkedInShare

[:nl]Saori weven – 29/2[:]

[:nl]Vervelende dag… gisteren op Koya-san moeten vaststellen dat er een probleem is met de VISA… vandaag uiteindelijk gedwongen tot Western Union en dus heel wat tijd kwijt… bijgevolg pas na de middag aangekomen bij SAORI.

Wat de link is met de rest van mijn reis… tja, ikke 😉 Enerzijds is textiel altijd al op de voor- of achtergrond aanwezig geweest in mijn leven, aan de andere kant is hier ook een link met zen die ik toevallig een week of 3 geleden leerde kennen via internet. Ik zou zelfs niet meer weten hoe ik op die site ben verzeild geraakt…

Maar goed, ik kom er dus onaangekondigd binnengewandeld… ik word meteen een kop thee en koekjes aangeboden door de eigenaar en word voorgesteld aan de 3 andere buitenlandse gasten die er een opleiding tot SAORI-lesgever volgen…

En dan word ik uitgevraagd… Hoe ik op het idee kom om SAORI een bezoekje te brengen… Of ik dan iets wil tekenen voor ik begin te weven… In het gesprekje word ik door Wendy en Marianne meteen aangemoedigd om mijn tekeningen ook op Society Six te plaatsen… misschien moet ik dat echt wel eens doen…

En ja, ook het weven vond ik dik de moeite! Eindelijk eens zelf geweven! 😉

   

 Maar ik ben vooral ook onder de indruk van de eenvoud en efficiency van de weefgetouwen… wie ooit textieltechnieken heeft geleerd weet wat voor een monnikenwerkje het is om een getouw op te zetten en hoeveel plaats dat ding gewoonlijk inneemt. Deze hier kan je, zelfs in het midden van je werkstuk opvouwen en in vergelijking met andere getouwen schakel je snel over naar een volgend werk. Het geeft mij serieus de bichkes… mijn hoofd loopt weeral over van de ideetjes…[:]