[:nl]Parabel van de keizerlijke schilder[:]

[:nl]Sumi-e is de kunst van het weglaten en daardoor krijgt het zijn zeer specifieke dimensie. Het IS heel eenvoudig, maar die eenvoud vraagt heel wat oefening en inspanning.

In dat kader werd mij door Alain Bonnefoit ooit een parabel verteld, die het proces mooi samenvat. Gisteren werd me door een klasgenoot uit de Japanse les gevraagd hem neer te pennen… Omdat het verhaal zo mooi was…

 

De parabel van de keizerlijke schilder

De Japanse keizer wilde zijn paleis versieren met het mooiste schilderij van zijn lievelingsdier, een haan. Hij zette zijn hofhouding aan het werk: “Zoek mij de beste schilder van het hele land!”.

De zendelingen van de keizer gingen op zoek. Ze vonden een oude en wijze man die door velen werd aanzien als de beste schilder. Hij werd uitgenodigd op het keizerlijk paleis. “Kan jij mij de mooiste schildering maken die ooit van een haan is gemaakt?” vroeg de keizer. “Ja,” zei de schilder, “maar dan heb ik wel het beste materiaal nodig. En ook 3 jaar tijd”. De keizer stemde in en de schilder kreeg een mooi vertrek ter beschikking in het keizerlijke paleis. Al wat hij wenste kreeg hij van de keizer. Karrenvrachten inkt en papier werden aangevoerd en afgevoerd, maar niemand mocht de kamer van de schilder betreden…

Aan het einde van de 3 jaar riep de keizer de schilder bij zich. Die nam een lading papier en inkt met zich mee naar de keizer.

“Waar is mijn schilderij?” vroeg de keizer. “Even geduld” zei de schilder en hij begon geconcentreerd de beste inkt te wrijven en rolde maagdelijk wit papier voor zich uit. Hij streek het geduldig uit…

De keizer werd razend! Hij had zelfs geen oog voor de schildering, zo razend was hij! 3 jaar lang had hij de schilder onderdak gegeven, 3 jaar lang gevoed, van inkt en papier voorzien …

“Heb ik je zoveel betaald om 5 minuten te werken?” vroeg de keizer.

Maar de schilder ging onverstoorbaar door en zette 2 streken op papier… de omstaanders werden met verstomming geslagen toen ze daarin een haan zagen…

Toen keek de schilder op en zei: “Het duurt geen 5 minuten om zo te schilderen, Meester. Het duurt een leven lang.”

Sinds ik bijna 10 jaar geleden startte met deze techniek, heb ik een paar varianten op dit verhaal gehoord. Deze versie heeft dus zeker niet de pretentie de enige juiste te zijn. Daarenboven zijn er wel meer kunstenaars die, bewust of onbewust, volgens soortgelijke principes werkten. Zo is er deze uitspraak van Picasso…

 

Picasso
Schilderij: Milla Roekens 5j

Daarenboven is er iets in de eenvoud van sumi-e waar elke facet van ons leven bij gebaat kan zijn…

In dat opzicht gaat deze parabel om zoveel meer dan enkel sumi-e. Hij maakt duidelijk dat kijken, leren, oefenen en experimenteren altijd nodig zullen blijven om eenvoudig weg mooie resultaten neer te blijven zetten… dat eenvoud toch zoveel voorbereiding en métier kan vragen…

 

Heb je vragen/opmerkingen? Aarzel niet om op deze blog te reageren!

 

 [:]

[:nl]Een verandervraag in de strijd tegen prinsessen en piraten[:]

[:nl]Al geruime tijd ben ik mij aan het verdiepen in verandering en hoe je die kan aanwakkeren.

Nu werd ik door de school van m’n kids gevraagd om tijdens het schoolfeest de jonge bezoekers een face-over te bezorgen. In gedachten zag ik ze weer allemaal lopen, onze stereotiepjes…
Wie ook creatief is met schmink herkent het wellicht… als je vraagt aan een kind “hoe mag ik jou schminken” dan eindig je gewoonlijk met een meute prinsessen, feeën, piraten en spidermannen. Overdosis!

Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg… Ik wilde geen prinsessenfabriek zijn! Dus veranderen zou ik! De vraag was zowat het enige wat ik kon veranderen…

Ik vroeg aan een eerste klantje, een überschattig meisje-meisje:

“In wat mag ik jou omtoveren?”

“Een olifant!”

Wow!
Euh… slik… (nog nooit gedaan!) Zo leuk!! De Mama had mijn gezicht gezien: “Maar meisje, kan je niet gewoon kiezen voor een prinses?” Ah neen, hé! Wie verder kan denken dan prinses, die krijgt haar olifantje!

En dat olifantje had succes! Er volgde er nog eentje… maar ook niet meer dan eentje, want er bleek inspiratie genoeg! Er werd gevraagd naar een heks met een dikke wrat, een bloemenmeisje,  een clown met een blauwe neus, een kat, een clown met een gele neus, Elza van Frozen (ja, de prinses, maar een met ijspegels in plaats van de traditionele krulletjes hihi), leeuwen, tijgers, lieveheersbeestjes, rozenmeisjes,… Oh ja, en ook naar een zeemeermin, en da’s dan ook de enige waarvoor ik heb moeten passen…

Bij wijze van proef heb ik tussendoor een keer mijn vraag terug veranderd naar “in wat mag ik jou schminken?” “Een prinnnnseeeessss”… Oh jee… De vraag zat er toch voor iets tussen precies… Weg met die vraag!

Da’s voer voor iemand die er wetenschappelijk onderzoek naar wil verrichten… Heeft het woord toveren een invloed op ons creatief denkvermogen? Beperkt de vraag “In wat wil jij geschminkt worden?” onze kids tot het beperkte lijstje dat ze allemaal kennen?

In elk geval, ik heb mij heeeeel erg vermaakt! Ik denk dat ik die vraag een volgende keer weer gebruik! 😉
Maar vooral, ik ga nog vaker ongewone vragen zoeken, in iedere situatie!

 

Heb je vragen/opmerkingen? Aarzel niet om op deze blog te reageren![:]

[:nl]Een doos vol uitdagingen[:]

[:nl]Jij ziet wellicht iets anders maar als ik naar die doos hiernaast kijk dan zie ik uitdagingen, een doos vol uitdagingen. boxfull

Ik verklaar mij nader. Dit is een doos die het resultaat is van een abonnement. Een voedingsabonnement dat je wekelijks krijgt toegestuurd.

  • Gebruikers hebben dus snel meerdere lege dozen in huis… die dingen nemen plaats in! Zelfs platgevouwen vind ik ze nog altijd een serieus nadeel aan dat systeem. Een van de redenen om zo geen abonnement te nemen.
  • Al dat extra kartonafval… terwijl een van de voordelen van het systeem is dat het voedselverspilling tegengaat… En waarom zou de ambitie niet mogen zijn om alle afval te beperken?
  • Dat abonnement is verdomd handig, verlost je van piekeren over gevarieerd avondeten en de receptjes zijn ook picobello. Maar ik wil graag zoveel mogelijk lokaal eten op mijn bord… zou het dan ook niet in een variant kunnen met lokale boerenkost? Ook onze foodmiles wat beperken?

Zo’n doos zien staan is bij mij dus een trigger… op onbewaakte momenten begin ik dan spontaan mogelijkheden te zien van hoe dat beter zou kunnen…

  • Zou er al iemand aan gedacht hebben om vouwbakken met statiegeld te gebruiken voor die dienst? Zou dat idee serieus onderzocht zijn of gingen ze gewoon voorbij aan de nadelen van de kartonnen dozen voor de klant? Want ja, voor hen zal dat karton ongetwijfeld handiger zijn. En waarschijnlijk boeit dat afval hen ook niet, als de business maar rendeert…Er is ook niet echt concurrentie dus waarom zouden ze veranderen? Awel, ik zie serieus wat mogelijkheden om de concurrentie aan te gaan!
  • Zou er al iemand aan gedacht hebben om een variant te starten met lokale producten? Wat zou die mensen/bedrijven tegenhouden om eraan te beginnen? Wat zou ik daar allemaal niet voor oplossingen voor kunnen uitpluizen?
  • Zo’n leveringen zijn nog niet voor iedereen haalbaar (je krijgt die doos niet in de frigo dus kan je ze moeilijk op het werk laten leveren. Je moet thuis zijn om ze te ontvangen).

Mogelijkheden onderzoeken, meehelpen een nieuw systeem op te zetten, mensen leren ermee te werken en dan … hop! naar de volgende volle doos… Da’s wat ik wil… Als jij me nodig hebt, neem snel contact op! +32 478 365 242

En de doos in kwestie… daar zagen de kids een robot in, dus dat is het geworden ;-)[:]