29 & 30/3/2017 Yoshino en Ise

De eerste nacht in de camper was een ramp. We sliepen op een Michi-no-eki. Een rustplaats langs de weg waar je 's nachts mag parkeren. Maar deze bleek 's nachts ook gebruikt te worden door lokale jeugd die graag pronkte met uitgebouwde wagens. Kleine oogskes dus.

Eerste doel met de camper is Ise. De getrouwde rotsen.

Vanuit Nara was dat vorig jaar lastig geweest, zo'n 3 u reizen enkel. Een van de weinige mission close to impossible met openbaar vervoer.

Gelukkig huurder we een camper en is er onderweg tijd voor inhaalwerk. Niet dat het moet voor ons, maar er zijn er 2 die niet te houden zijn op dat vlak.

Dan doen we zelf maar even zot, toch?!?

Onderweg wilde ik langs Mt.Yoshino rijden. Voor de sakura (kersenbloesems), maar als er een nadeel blijkt aan de Flemish dan is het wel de GPS. Bovendien blijken we aan de vroege kant voor de bloesems. Maar dan rijden we door een streek waar voortdurend wordt verwezen naar Tanzan-Jinja Shrine. Het ziet er redelijk belangrijk uit. Hoe dichter we in de buurt komen, hoe belangrijker het lijkt te worden. Maar niet in deze periode. We rijden wel 9 parkings voorbij rondom het schrijn. Allemaal verlaten. Ook die waar we zelf parkeren.

Maar daar laten wij ons niet door afschrikken.

Na het bezoek aan het schrijn maken we ook nog een wandeling naar de tori-gates rondom. Da's al redelijk klimmen.

Kiéro vindt dat geweldig! "Nu heb ik al direct 2 willetjes!" "Oh ja?" "Ja, ik wilde bergbeklimmen en in een Japans bos wandelen en de dierentuin bezoeken. Dus…"

Langs de weg tussen schrijn en parking zijn er meerdere souvenirstandjes. Allemaal dicht op 1 na. Er is ook een verlaten hotel. Of toch, zo lijkt het. Wanneer we dichterbij komen zwaait plots de deur open en worden we enthousiast begroet door een bewaker. Die nodigt ons vriendelijk uit naar binnen, al verstaat hij duidelijk enkel de 3 woorden Japans waarmee ik naar drank- en eetgelegenheid vraag. Het is intussen 15u en we hebben nog niets gegeten vanmiddag. 😉

Wij dus naar binnen. Schoenen uit. Sloefkes aan. De bewaker haalt er de winkelbediende bij. Die heeft helemaal achterin een souvenirwinkel, helemaal verlaten. Ze neemt de estafette over tot aan de lift. Worden we de lift in gestopt, wordt de 5de verdieping ingedrukt en daar gaan we. Wie weet naar waar?

Naar een even leeg en verlaten restaurant-cafetaria op dat 5de verdiep. Prachtig uitzicht (ook al heeft de serveerster die ons begroet een paar tandjes minder). Binnen is het of de tijd al sinds de jaren 70 stilstaat, de tafels, de stoelen en zelfs het personeel lijken sindsdien niet veranderd.

 

Wanneer we terug bij de camper zijn laat ik het convoyeur-schap over aan onze 2 kastaars. Nu zal het wel goed komen 😉

We overnachten op een andere Michi-no-eki. Een veel rustiger exemplaar deze keer. Deze manier van reizen is dus te doen om aan voldoende slaap te geraken.

De dag erna bezoeken we de getrouwde rotsen in Ise. Veel kleiner dan je zou verwachten, maar dan nog vind ik ze wel de moeite waard. 

Daarna gaat het richting Kyoto.

31/3 en 1/4/2017: Kyoto en Hiyoshi 

Het wordt zo stilaan tijd voor een serieuze wasbeurt. In een Michi-no-eki heb je maar beperkte mogelijkheden op dat vlak. Maar er zijn er ook mét onsen (openbaar bad). 

31/3 zou er een bezoek aan het race-circuit van Suzuka op de plannen staan. Maar het giet. En we zijn een beetje moe.

Na wat opzoekwerk blijkt dat er vanuit Hiyoshi ook een vlotte treinverbinding is met Kyoto (uitstap v zondag). Nadat we een eerste keer per abuis door Kyoto reden en uiteindelijk bijna letterlijk vastzaten tussen de dakgoten geven we toch maar de voorkeur aan een langere treinrit én een onsen.

27 & 28/3/2017 Hiroshima

Na de vlucht gisteren vandaag toch al net iets meer mens, ondanks de beperkingen van het condominium waar we overnachtten.

Maar we reizen dus direct door van Osaka naar Hiroshima. Dus meteen de shinkansen op! Ook hier boekten we dicht tegen het station aan zodat we de valiezen direct af konden zetten bij aankomst in de stad. (Uiteraard ook hier coinlockers bij de vleet in het station, dus dat was ook een optie geweest voor de valiezen).

Ik had vooraf een gids geregeld voor ons gezelschap via de JNTO. Freewill guide, zoals ik er vorig jaar ook al een aantal regelde.

Hij wachtte ons op in het station. Het avontuur van de dag begint 😉 "Laat ons de auto nemen." zei hij enthousiast. Hij bleek er een enkele reis op te hebben zitten van 1u om ons te kunnen gidsen. Als je dan ook nog bedenkt dat fooien hier "not done" zijn, dan snap je dat ik lastig werd op mezelf om dat zakje paaseitjes te zijn vergeten. Niks aan te doen.

Allemaal de wagen in. Zelfs dat was een belevenis. Ik zie meteen een ander Japan. TV in het dashboard. Baseball volgen terwijl je door de stad rijdt. Spannend. Op elk vlak ;-).

En dan begint de eigenlijke gidstocht. We startten aan wat veel toeristen denken dat het epicentrum is: het verwrongen overheidsgebouw met koepel. De A-bomb dom'. Een van de weinige gebouwen die de klap overleefden.

Eigenlijk ligt het 300m verder. De bom ontplofte boven een ziekenhuis. 600m boven de grond. De eerste slachtoffers vielen door de kracht (30t/m3) en hitte 4000C. In een straal van 1500m was alles weg.

Dit is echt niet voor niets één van beide stukken werelderfgoed uit WOII.

 

Hier wordt echter ook duidelijk gemaakt hoe groot de dreiging nog is.

Terwijl wij denken:"Nooit meer", lijkt echter een volgend zaadje voor WOIII geplant. Akelig.

Surreëel. Het kruipt echt in mijn kleren.

In het peace memorial center krijgen de kids een herinnering aangeboden: een origami doosje.

Die vrede verspreiden we graag. Wie meer wil lezen over Hiroshima kan hier terecht

En dan dus terug op hotel…

"Want er is toch een zwembad?!?" roept er eentje uit. Er is geen ontkomen aan. De eerst onsen is die avond een feit.

Gevolgd door Belgisch ontbijt. Met friet aan het buffet.

De volgende dag willen we graag naar Miyajima. Alleen is Milla snipverkouden. Een halve dag boot lijkt dus geen goed idee. Dan maar meteen terug naar Osaka, daar moeten we vanavond de camper ophalen. Kunnen we intussen mss nog een stukje Osaka zien.

De verhuurder van de camper begint rond het middaguur bezorgd te bellen. Of we wel weten welk station hij ons komt ophalen. Of we de weg wel vinden. Hoe laat hij ons bij het station kan komen halen.

't Zijn absoluut schatten, die Japanners, maar oh zo bezorgd! Na het 5de telefoontje besluiten we de planning om te gooien, dan is die mens gerust. En wij ook! 😉

We zetten ons geheim wapen in om de weg te vinden. Zonder problemen. De camperman haalt ons op.

En daar staan dan een paar campers… eentje trekt meteen mijn aandacht: de "Flemish". Een L in een land waar ze geen L kennen maar enkel een R die wordt uitgesproken als een R. Klinkt stom maar is echt keivreemd. Even later krijgen we net die toegewezen. Ik lach. Die vent snapt het niet. Bizarre situatie. Het duurt een dik uur om alle papierwerk rond te krijgen maar dan zijn we dus echt vertrokken.


En wat we met de Flemish allemaal beleefden daar vertel ik jullie graag meer over in een volgende post… Wie geabonneerd is op deze blog krijgt meteen een seintje in zijn/haar mailbox wanneer die post beschikbaar is. Wie graag abonneert laat in de linkerkolom zijn/haar mailadres achter.

Tot de volgende blog!!

 9 dagen in Japan door Milla en Kiéro

Gisteren zijn we op een dam  geweest  en in een brug.We hebben gespeeld.                             
Vandaag zijn we naar de herten gaan kijken in Nara.We hebben een reuzeboeda gezien en ook een paar kersenbloesems.De dieren waren schattig en super mooi. 
En morgen gaan we nog is naar de herten kijken.En naar een inktfabriek.En misschien de Japanse tuin.En naar de penselen maakster.      
Ziehier de kersenbloesems
 

Hier is Milla!

We zijn al een paar dagen in Japan en hier kun je mijn verhaal lezen.

Dag 1:

Het is een lange reis om van België naar Japan te gaan. De eerste dag waren we doodmoe maar we hebben er toch een leuke dag van gemaakt. We zijn naar een aquarium geweest en hebben er een rog en zandhaai kunnen aaien.Daarna zijn we met de trein naar ons "hotel"gegaan .


Dag 2:

We zijn met de Shinkansen naar Hiroshima gegaan en hebben met een 70-jarige gids een rondje gedaan . Daarna zijn we naar een museum gegaan over  de atoombom je weet wel zo'n bom die heel veel schade aanricht.Het was heel interessant. Hierna zijn we naar een ander hotel gegaan en daar was de kamer wat kleiner maar was er een onsen waar we naartoe zijn gegaan eerst moest je je douchen en daarna mocht je in het water maar voor mij was het iets te heet water.


Dag 3:


We zijn de camper gaan halen en hebben een slaapplaats gezocht.

Dag 4:

We zijn naar een bos geweest. En hebben kersenbloesem gezien maar niet zoveel.   


Dag 5: Ise

26/3/2017 Start van het grote avontuur

Vandaag opnieuw het vliegtuig op, maar deze keer niet alleen! De Japan-microbe is doorgegeven! 😉

We boekten een rechtstreekse vlucht Amsterdam – Osaka. Bijzonder, landen op een platform op het water. Gezien de verwachtte jetlag hebben we vandaag niet te veel op de planning staan. Osaka Aquarium, dat wel. Daar zullen de kids altijd nog wel wat energie voor vinden. 😉

De jetlag heeft ons stevig beet. Al hebben we net een WiFi-antenne gehuurd we gebruiken ze nog niet op de bus en hebben de bediende verkeerd begrepen. Resultaat: we rijden onze busbestemming voorbij. De taxi dan maar. Uitdaging! Prop maar eens 4 mensen en 3 valiezen in die taxi. Uiteindelijk lukt de 3D tangram toch. De brave man propt ons met 4 op zijn achterbank.

Osaka Aquarium

Bij het aquarium vinden we al snel de gehoopte coinlockers. Zalig convenient Japan!
Het aquarium is de moeite: 5400 ton water in het grote aquarium van 9m diep. Indrukwekkend om walvishaaien en hamerhaaien te zien zwemmen. Spannend, als we voorbij het aquarium met de dolfijnen lopen zijn ze blijkbaar herstellingen bezig. Duikers in de tank en aan de bezoekerskant is er een veiligheidsagenten die het glas lijkt tegen te houden. Jerommeke. Toch blij dat we er droog uit kwamen 😉

Daarna slaapwandelend met de metro richting de condo die we boekten. Zeer basic maar meer hebben we niet nodig. Als Benny terugkeert met het avondeten liggen wij al lekker te ronken. Oepsie!
27/3/2017

Vandaag de shinkansen op. Richting Hiroshima. Daar snel snel de koffers geparkeerd in het APA Hotel (vorig jaar ook al in deze keten gelogeerd, toppertje). Dan richting afspreekplaats met onze gids. 

Hij is al jaar en dag vrijwillige gids. 73 jaar, heeft als kind nog de oorlog meegemaakt in Kobe. Kort daarna verhuisd naar Hiroshima. Ja, inderdaad. Na de atoombom daar gaan wonen, omdat niemand toen zich bewust was van de impact van straling op het menselijk lichaam. Eigenlijk zijn de Japanners zowat de proefkonijnen geweest voor de impact van radioactiviteit.

Onze gids brengt ons met eigen vervoer naar het Peace Memorial Park. 

6 augustus 1945, 8u15. Dat is wat hier herdacht wordt. De bom die door de Inola Gay wordt gedropt en dankzij Japanse spitstechnologie op de juiste hoogte tot ontploffing komt. Ironisch, toch? 140.000 mensen verliezen het leven die dag en in de maanden die erop volgen (tot eind december 1945). Tot op vandaag blijft de tol oplopen, aan 430.000 zitten ze intussen.

De bom bracht een druk teweeg van 30 ton per m3 en een hitte van 4000°C in het epicentrum. Binnen een straal van 3km werd alles verwoest. Maar ook daarbuiten is het kommer en kwel. Brandwonden van kop tot teen. De lucht die de mensen inademen zit vol radioactiviteit. Al wie getroffen werd door de straling heeft grote dorst en smeekt om water. Een half uur na de bominslag valt de zwarte radioactieve regen. Een paar maanden na de inslag zijn er vooral veel mensen die blind worden, gevolgd door leukemie, gevolgd door vele vormen van kanker.

Kort na de bom wordt aangenomen dat er 70 jaar lang niks kan groeien, maar wanneer in de lente de eerste planten terugkeren, keren ook een deel Japanners terug.

's Avonds testen we de onsen in ons hotel.

[:nl]Terugreis[:]

[:nl]Donderdag 3/3

Tijd om op te krassen! De reis terug naar Tokyo is te lang om morgen aan te vatten en op tijd in de luchthaven te geraken dus beginnen we er nu aan. Eerder deze week had ik het idee om de Daibutsu van Kamakura te bezoeken, in plaats van een middagje Tokyo. Dan heb ik die ook gezien en hopelijk daar ook meer geluk om een locker te vinden zodat ik niet moet sleuren met een valies… dus even een omwegje.

De tweede valies gaat vlot de locker in, toch wel heel handig die lockers in quasi elk station en winkelcentrum… zouden ze bij ons ook eens mogen overwegen!

Slecht nieuws, de daibutsu wordt gerestaureerd en is dus niet zichtbaar. Maar hey, niet gewanhoopt! Deze reis zou deze reis niet zijn als hier niks anders op mij ligt te wachten… Dus langs het toeristenkantoor… Tada! Ja er staat nog altijd een stelling rond maar de afscherming is deze week verwijderd dus zijn gezicht is terug zichtbaar, hihi! Daarenboven nog 2 attracties… of eerder 3 want ik had al gelezen dat de oceaan ook op wandelafstand van de daibutsu ligt 😉


 Uiteindelijk besluit ik na de Daibutsu – die mij na die overweldigende pracht van Todaiji eerlijk gezegd wat op mijn honger laat zitten – naar de oceaan te wandelen. Zo kan ik toch nog van vakantie spreken 😉 want dan heb ik bovenop al de rest ook nog zout water tussen mijn tenen gehad.


  
 Wanneer ik terugloop naar het station valt op dat het meisjesdag is vandaag… taartjes volop in de aanbieding, lekker!

Op dan maar naar mijn laatste avondmaal in Tokyo met Els en Saskia. Yes, ik mag kiezen! Kaisendon natuurlijk!

Vrijdag 4/3

‘t Zit erop! Tijd om naar de luchthaven te vertrekken! Op de trein nieuws over de vermiste vlucht van Malaysian Airlines… euh, moet dat nu?

Ik had 2u30 gerekend om de WIFI-hotspot in te leveren, de eerste valies op te pikken en in te checken … wat uiteindelijk nog maar net genoeg blijkt gezien de drukte en het feit dat de vlucht wordt vervroegd. Deur gaat dicht, klaar om te vertrekken, en dan… Ladies and gentlemen… drukverlies op de waterleidingen, de technische grondploeg lost het zo snel mogelijk op. Maar 10 minuten worden er 30 en uiteindelijk zelfs 120… benieuwd of we de trein vanavond nog halen! Niet dus! Maar goed, we zijn toch thuis geraakt…[:]

[:nl]Zentuin en Vuurfestival[:]

[:nl]Vandaag dacht ik nog een bezoek te brengen aan Masaki Museum, op aanraden van Yoshi, maar bij het plannen krijg ik al gauw te lezen dat woensdag de sluitingsdag is… iets anders dan maar… De shopping van gisteren viel deels in het water, dus vandaag dan maar laatste shopping in Nara, gevolgd door een bezoekje aan Isuien Garden zoals Yoshi had voorgesteld.

En wie kom ik tegen onderweg? Yoshi! Heel tof weerzien!

Maar goed, dus ook Isuien Garden gezien. Inderdaad de moeite. 

   
    
    
 En dan is het tijd voor de kers op de taart: het vuurfestival. Maandenlang zijn monniken in de weer met het vervaardigen van toortsen die elk tientallen kilo’s wegen en worden gemonteerd op lange bamboestammen. Die reuzetoortsen worden dan aan de voet van een overkapte trap aangestoken en door de monniken naar boven gedragen. Daar aangekomen worden ze de tempel rond gedragen. Aan elke hoek wordt gestopt, de toortsen worden tot over de menigte uit geschoven en rondgedraaid. De gensters vliegen in het rond en vallen te midden van de toeschouwers! Sugoi! Dan wordt de toorts terug binnengehaald en gaat het in looppas naar de volgende hoek, De vlammen rekken helemaal uit tot in het gezicht van de dragers… Oranje vuurwerk waarbij de knallen worden vervangen door taikodrumspel… Prachtig einde van mijn verblijf in Nara! 

  

 [:]

[:nl]VVV (Verdomd Vervelende Visa) 1/3[:]

[:nl]Mijn dagen in Japan beginnen geteld te geraken, hoog tijd om nog even terug te denken aan de vragen die ik kreeg om materiaal en thee mee te brengen… gezien ik Mount Inari nog steeds niet heb bezocht en er in het vlakbijgelegen Kyoto er ook valiezen zullen te vinden zijn, keer ik dus terug die kant op.

Eerst langs de Takkubin, zodat mijn eerste koffer ten minste al op de luchthaven geraakt.

Dan naar Mt Inari, waar het plots begint te sneeuwen. Zalig! Ook dat gezien te hebben, onwaarschijnlijk. En ja hoor, dit werd al aangekondigd als 1 van de grootste trekpleisters en dat was meteen duidelijk. Super veel volk aan de voet van de berg, maar ik ben hier nu dus ik ga even door tot aan de torii. Toch wel indrukwekkend, dus door de torii, de berg op. Onwaarschijnlijk hoe lang die torii gangen wel zijn! 

   

  

  

  

 Intussen is het al 14u en heb ik de top blijkbaar nog lang niet bereikt. Ik hou het voorbekeken want wil ook nog in Kyoto geraken voor wat shopping.

Slecht idee want daar is VISA het niet eens mee! VISA blijft ondanks de controles in België onbruikbaar. Blijkbaar is het voor hen uitgesloten om te betalen in een stad waar je kort voordien hebt gelogeerd… Alle pogingen werden daar blijkbaar aanzien als frauduleus… Hoog tijd voor Virgin VISA, dat denk ik ervan![:]

Momentje, eerst een complimentje!

1 maart is/was complimentendag… Dus hoewel ik nu geacht ben die verdomde VISA opnieuw te testen even een speciaal momentje, eentje zonder prentje 😉

Want hé, ik zit “alleen” in Japan… Maar hoe was ik alleen tot dit punt gekomen? 

Zou ik mezelf zo ver hebben gekregen om van een heel moeilijke werksituatie de kans te maken om dit te doen zonder dat Jan Vermeiren Life is a Game had geschreven of zonder dat Thomas Siffer zijn levensvisie deelde? Dat zijn ware bronnen van inspiratie!

Marjon, fantastisch dat sumi- virus van jou!

Had ik zoveel leuke dingen ontdekt en geleerd zonder Mayu, Katz, Yoshi, Mevrouw Asagi en Mevrouw Kihara? Supertoffe sugoi-gidsen. (Sugoi = verbazend)

Was ik ooit over mijn jetlag geraakt zonder de warme ontvangst van Saskia en Els? Een hartelijk stukje van de Vlaamse wijvenclub van Tokyo!

Maar vooral: dit was nooit mogelijk geweest zonder de steun van mijn ventje en kids. Chapeau dat jullie mij zo hebben gesteund! Ik ben supertrots dat jullie over mijn avontuur hebben verteld in de klas zonder dat iemand iets in jullie schoolagenda heeft geschreven! En schat, jij wil dat hier niet lezen maar toch : complimentjes voor alles dan maar :p 

En chapeau aan al die anderen rondom ons om het te hebben mogelijk gemaakt dat de kok in spé kon gaan koken! En diegenen die de kids intussen een onvergetelijke tijd te hebben bezorgd zoals alleen toffe tantes en grootouders dat doen 😉

En dan is er nog één heel specialeke… Ondanks alle fysieke tegenvallers zo positief in het leven blijven staan… Maar daar stopt het niet! Neen, uitgerekend zij stuurt dan tijdens mijn afwezigheid een leuk kaartje naar de thuisblijvers… Dank je, Louke!

FacebookTwitterGoogle+LinkedInShare