[:nl]De weg van de inkt: Alain Bonnefoit[:en]The way of the ink : Alain Bonnefoit[:fr]La voie de l’encre: Alain Bonnefoit[:]

[:nl]

Zoals beloofd een eerste deel van mijn verhaal op de weg van de inkt. Ik bezocht hiervoor Alain Bonnefoit, de Franse kunstschilder die me in contact bracht met de techniek… 

“Oh oh les artistes!”

 Dat is wellicht de meest herhaalde zin tijdens de cursussen die ik bij hem mocht volgen door de jaren heen. Direct gevolgd door: “Kijk naar het model en hoe ze zich plaatst”.

De weg van de inkt die ik samen met Alain bewandel start in 2007. Op dat moment keer ik terug naar de “Moulin de Perrot” voor een schilderstage. Dat jaar heb ik met veel geluk een plekje kunnen veroveren in het atelier bij Alain. Het werd een bijzondere ontmoeting, zowel op het vlak van techniek als elk ander vlak. Alain is de verpersoonlijking van het delen, het mooie leven en het goede humeur. Voor iets anders is er eenvoudig weg geen plaats. “Vive la vie!” en leve het delen.

Intussen is het nu tijd voor een atelierbezoek. Om zijn weg van de inkt eens te verkennen…

Aïkido

In 1974 volgt Alain les bij zijn aïkido-leraar Masamichi Noro. Naast gevechtskunsten volgt hij ook shodo (Japanse kalligrafie). Hij ontdekt zo de kracht van de beweging, de meerwaarde van het overstijgen, van trachten door het doel heen te gaan.

Dat zijn dingen die hij ook in zijn schilderkunst wel verwerken.

Tijdens de lessen ontmoet hij de kunsthandelaar die hem mee zal nemen op een eerste reis naar Japan. Samen zullen ze worden ontvangen in een tempel op het Japanse platteland.

Sugiyama-yu

Sumi-e materiaal

Meester Sugiyama-yu ontvangt hen en biedt hen een welkomstmaaltijd aan. Alain heeft echter nog last van de jetlag en valt aan tafel in slaap. Zijn vriend is bang voor de reactie van de gastheer en wil hem meteen wekken. Sugiyama-yu maakt met een handgebaar duidelijk dat hij niet wenst dat Alain gewekt wordt. Aan het eind van de maaltijd zal hij bevelen de slapende gast op een futon te leggen. De bijzondere band tussen gast en gastheer is gesmeed. 

Maar dat is nog geen reden om stappen over te slaan! De bezoekers wachten ongeduldig op de start van de inktschilderlessen… gedurende 2 weken.

Na die periode mogen ze een demonstratie bijwonen. Sugiyama-yu ontvangt hen in zijn atelier. In stilte en volle concentratie spreidt hij een lap vilt voor zich uit. Hij haalt de inktsteen uit zijn lakdoos, dan de inktstaaf. Plaatst dan zijn waterpot en legt penselen (fude) klaar. Als alles klaarligt wordt er papier bij gehaald. Het blad wordt glad gestreeld en vastgezet met gewichtjes. De inkt wordt vervolgens gewreven en het penseel voorbereid.

45 minuten zijn er intussen voorbij wanneer Sugiyama-yu een eerste keer zijn penseel op het blad plaatst. Een paar minuten later is het werk klaar. Het mist zijn effect op Alain niet.

Het leerproces

In de daaropvolgende dagen kan Alain eindelijk zelf experimenteren met de materialen die ter beschikking zijn.

Prachtig fluisterend papier, kwaliteitspenselen en inkten van wel 100 jaar oud.

Een schets van Volti, naast werk van Alain in het atelier.

De eerste lijnen zijn een ware confrontatie. Dit is lang niet zo makkelijk als het lijkt. Tijdens zijn opleiding bij zijn spirituele vader, Volti (een Italiaans beeldend kunstenaar en leerkracht), had hij al geleerd om de tekening te herleiden tot een minimum aan lijnen. Volti zelf schetste ook vrij grafisch naar levend model. Zonder de traditionele etappe met de grote volumes. Direct werden de grote lijnen getekend.

De lijnvoering die was er dus al, maar het japanse papier zoog zo veel water en inkt op dat Alain twijfelt aan de kwaliteit ervan. Hij zal in een nabijgelegen drukkerij papier gaan halen om zijn experiment bij Sugiyama-yu verder te zetten. Zo hoopt hij de techniek sneller meester te worden. Sugiyama-yu laat hem begaan maar blijft tegelijkertijd ook kwaliteitsmateriaal aanvoeren.

Alain erkent stilaan de kwaliteit en de kalligrafie-sets die hij bij de uitgangen van tempels op de kop tikte worden stilaan vervangen door de materialen van de meester.

 

Hij krijgt er nog een hoop traditionele kennis bij. Zoals het toevoegen van zuivere nikawa-lijm (vissenhuidenlijm) wanneer zeer oude inkt wordt gebruikt zodat deze beter hecht aan het papier.

Bij het afscheid breekt de Meester zelfs zijn oudste inktstaaf en geeft de helft aan zijn leerling.

Impact op het oeuvre

Ook al biedt Sugiyama-yu vooral traditionele thema’s aan voor het inoefenen van sumi-e zal Alain vrij snel besluiten om de grijstinten niet te gebruiken in zijn eigen oeuvre. Hijzelf zoekt immers eerder naar een grafischere weergave. Hij wil de “lijn uitrekken”, de “lijn opspannen”. Daar mee wil hij “zover komen dat de energie die ervan uit gaat de lijn overstijgt, ja zelfs de tekening”.

Hij werkt een heel eigen stijl en techniek uit. De eerste 10 jaar belandt bijna elke sumi-e zonder pardon in de vuilbak. Die eigen werkwijze zal enkel en alleen worden gebruikt voor het schilderen van zijn favoriete onderwerp: het levend model.

Pas in de tweede helft van de jaren 80 wordt een eerste werk goed genoeg bevonden door zijn maker. Eindelijk eentje die het waard is opgespannen te worden.

De erkenning volgt. Tijdens een expo in Japan zal een Meester opmerken: “Met opgeheven hand! En dat voor een buitenlander!” Het is een zin die raakt, want inderdaad, er wordt van uitgegaan dat buitenlanders niet in staat zijn een dergelijk werk voort te brengen met deze techniek. Laat staan zonder steun te gebruiken van de vinger op het papier. 

Die steun achterwege laten is inderdaad een bijkomende moeilijkheidsgraad, maar absoluut nodig om extra uitstraling aan de lijn te geven.

Alain evolueerde met de tijd toch steeds meer naar een meer traditionele manier van schilderen. Er zijn namelijk steeds meer details weggelaten om steeds meer tot de essentie te komen. In een paar lijnen wordt het onderwerp gevat. Al het overbodige weggelaten. Elke lijn zit vol zin…

De anecdotes die volgen…

Tijdens een van de bezoeken aan Sugiyama-yu (er waren er wel 30!) merkt Alain heel fijne lijntjes op en vraagt de Meester uit over het gebruikte penseel. Het blijken penselen te zijn van muizensnorharen.

Ook wanneer hij niet met sumi-e aan de slag gaat schilderde Sugiyama-yu vaak klein en fijn…

In tegenstelling tot de traditie (buitenlanders krijgen zelden de kans om échte kwaliteitsmaterialen aan te kopen) wordt Alain doorverwezen naar een gespecialiseerd winkeltje. Een vertrekje met in het midden een doos met de volledige voorraad: een 10-tal penseeltjes. Indrukwekkend!

Een paar jaar later zal Alain ook nog een schildering op rol kado krijgen. Maar de meester laat het eerst heropspannen. Zo’n papier opspannen (30gr/m2 gemiddeld, westers kopieerpapier telt 90 gr/m2) is al een danige sinecure weet ik uit ervaring… ik ben dus zwaar onder de indruk dat er überhaupt iemand ooit in staat is geweest dat te herdoen! 

Het heropgespande werk (rechts)… 30grams papier van drager vernieuwen… monikkenwerk!

Mijn weg

Atelier Pavillon de Choiseul, Paris. Stage Alain Bonnefoit 2012

Wanneer je sumi-e leert (en zeker van Alain), dan is er meer dan alleen de tekening. Er is de geur van de inkt, het voelen van penselen en het fluisteren van papier. Elk zintuig wordt betrokken. Het is één geheel. Er zijn linken met de Japanse krijgskunsten in elke hoek! Dagelijks ontdek ik meer analogiën met het dagelijkse leven. Zoals vandaag, tijdens de iPad-sessie met Alain… We laten ons zo vaak beïnvloeden door de waarde van de dingen. Dat remt ons om er voluit gebruik van te maken. Het is als de sumi-e leerling die stilstaan bij de waarde van het papier. Binnenin beïnvloed dat de concentratie en staat het bijna zeker garant voor het verpesten van het geheel…

Meer over Alain

Wie meer wil weten en zien van Alain Bonnefoit kan terecht op Facebook.

Vervolgens…

De stages met Alain bleven beperkt tot 1 week per jaar (en zijn intussen zelfs niet meer beschikbaar). Maar ze waren wel genoeg om mij op te zadelen met een serieuze verslaving 😉
Ik ben dan ook op zoek gegaan naar andere plekken waar ik ook de meer traditionele onderwerpen zou kunnen aanleren. Die vond ik bij Marjon de Jong (regio Utrecht, NL). In een volgende blogpost daarover meer!

[:en]As promised I would publish some stories about my way of the ink and the people I meet alongsinde this path. For this first one I visited Alain Bonnefoit, the French fine art painter that introduced me to the technique.

“Oh oh les artistes!”

Translated: “oh oh artists!” And alsmot directly followed by “Look at your model and how she is getting into the pose!”

The path of the ink that I follow with Alain starts in 2007. At that time I returned to the “Moulin de Perrot” for a painting workshop. That year I finally managed to get myself a spot in the atelier with Alain. It was an extraordinary encounter. Alain is the personification of sharing, the good life and optimism. There’s no room for any other thing. “Vive la vie!” and enjoy sharing.

Today it’s time for a visit to his atelier in Paris for a stroll down his sumi-e path.

Aïkido

It all starts in 1974 when Alain takes a shodo-lesson next to a course in aïkido with Masamichi Noro in Paris. He discovers the power of movement and the art of surpassing a goal by aming behind it. 

Those are things he’d love to incorporate in his painting too.

He’ll meet an art merchant there who will take him along on a trip to Japan to study sumi-e.

Sugiyama-yu

Sumi-e materials

Both men will be received in a temple in the Japanese countryside by Sugiyama-yu. The host will welcome them with a traditional dinner but Alain, still suffering a jetlag, falls asleep at the table. The host will then ask the other to let Alain sleep and at the end of the meal he will ask to put him on a matress. The bond between Master and apprentice is forged.

However, this is not a reason to skip stages! The apprentices will wait for 2 weeks for the course to start. 

After this period Sugiyama-yu will invite them to attend a demonstration in his atelier. In silence and full concentration he will put his felt in place. He unwraps his suzuri (inkstone), then his inkstick. Het places a bowl of water. Gets his fude (brushes) out. When that is in place he fetches a sheet of paper and gently stretches it on the felt. Then het prepares his ink and brush.

45 minutes have passed when he finally puts his brush on the paper for the first time. A few brushstrokes later it’s finished. Stunning.

Apprenticeship

A sketch by Volti in the atelier, next to one of Alain’s paintings

In the days that follow, Alain can finally start practicing himself with the  beautiful materials at hand. But the first strokes are awful. Although in the past he has learned to simplify his drawing (thanks to his spiritual father and teacher Volti) he doubts his ability. He will then fetch common paper to try and speed up learning, as the paper provided by the master is so thin and absorbing that the lines spread out way too much.

Sugiyama-yu will not stop offering Alain the best materials he has and after a while the Frenchman starts to feel and appreciate the quality of wispering papers and very old inks.

The calligraphy-sets he bought at the exits of temples will soon make places for brushes, stones and sticks his teacher gave him. When Alain leaves, his Master will break a 100 year old inkstick to give half of it to his apprentice.

For 10 years Alain will not keep any of his work. It is only in the second half of the 80’s that a first drawing will be stretched and shown in public.

Alain has elaborated his own style. Leaving the grey-tones away quite quickly, only keeping purely black lines full of sense and sensuality.

This scroll on the right was a present from the master. It was re-stretched for the occasion. Exceptional!

When he exhibited in Japan there was a Master saying “without resting the hand, and that for a foreigner!”. He was able to see that Alain hadn’t rested his hand just by looking at the end result. And yes, it is indeed a challenge to work that way. Japanese even consider that it is something that strangers cannot master…

There are many anecdotes that followed through time. As Alain visited Sugiyama-yu for over 30 times. He was introduced to brushmakers, including one that made brushes from mouse whiskers. He got presents like restretched paintings…

My path

Atelier Pavillon de Choiseul, Paris. Stage Alain Bonnefoit 2012

Alain brought sumi-e on my path. And that is more than just drawing or painting. There’s the smell of the inkt, the touch of the brush and the whispering of paper… it’s a whole and touches every sense. There are links and analogies with martial arts on every side! 

Even in daily life I see more analogies every day. Like the day I visited Alain and we shared some iPad techniques… We often let ourselves be so impressed by the value of things that we limit ourselves. We unable ourselves to use and enjoy things fully. It’s like the sumi-e apprentice that is aware of the value of the paper. That thought influences our concentration and often ends up in a very poor end result…

More about Alain Bonnefoit

For those of you who would like to know more about Alain Bonnefoit, you can find him on Facebook.

Next…

As the possibilities of learning with Alain were limited in time I have searched for other teachers. I will be telling you more about one of them in one of the next posts: Marjon de Jong.  

 [:fr]

Comme promis voici un premier épisode dans mon univers du sumi-e. Je visite donc Alain Bonnefoit, l’ami-peintre qui m’à mis sur cette voie de l’encre…

“Oh oh les artistes!”

C’est peut-être bien la phrase la plus répétée par le maître au fil de mes années d’apprentissage avec lui. Directement suivi par: “Regardez le modèle, comment elle se met en place”.

La voie de l’encre commune débute en mai 2007, à ce moment je retourne au Moulin de Perrot pour une semaine de peinture. Cette année là, j’ai réussi à réserver une place dans le stage d’Alain. Ce fût une rencontre extraordinaire, aussi bien en ce qui concerne la technique que toute autre chose. Alain c’est le partage, la belle vie et la bonne humeur. Il n’y a pas de place pour autre chose. “Vive la vie!” et vive le partage.

Entre-temps le moment est venu de visiter l’atelier et explorer sa voie de l’encre…

Aïkido

En 1974, Alain suit des cours de calligraphie japonaise chez son maître d’aïkido Masamichi Noro. A travers les arts martiaux il découvre la puissance du geste. La plus-value de dépasser, de passer au-delà de son but.

Ce sont des choses qu’il veut pouvoir incorporer dans sa peinture.

C’est là qu’il rencontre le marchand d’art qui l’emmènera en voyage au Japon. Ensemble ils seront reçus dans un temple dans la campagne japonaise.

Sugiyama-yu

Le matériel pour faire du sumi-e 

Ils sont reçus par le Maître Sugiyama-yu qui leur propose un repas de bienvenu. Lors de ce repas Alain s’endort à table. Son ami se méfie de la réaction de l’hôte et veut le réveiller aussitôt. D’un simple signe, le Maître interdit de le réveiller. A la fin du repas Sugiyama-yu fera glisser un futon en dessous de son visiteur endormi. Le lien entre les 2 hommes est noué.

Cependant ce n’est pas une raison pour brûler trop d’ étapes! Les visiteurs attendent le début du cours de sumi-e… pendant 2 semaines.

Après cette période, ils sont invités à assister à une démonstration. Sugiyama-yu les reçoit dans son atelier. En silence et pleine concentration il étale son feutre, prend la pierre de sumi et son bâton d’encre, place son gobelet d’eau. Choisit ses pinceaux. Quand tout est en place, il prend une feuille de papier qu’il caresse et étale avec soin. Il frotte le bâton de sumi sur la pierre et prépare son pinceau.

45 minutes se sont écoulées. L’orsque Sugiyama-yu pose enfin son pinceau une première fois sur le papier. Quelques instants plus tard le sumi est fini. Impressionnant.

L’apprentissage

Dans les jours qui suivent, Alain peut enfin se mettre à travailler avec le matériel mis à sa disposition: de très beaux papiers, de pinceaux de qualité et d’encres de plus de 100 ans.

Une esquisse de Volti, à côté d’une oeuvre d’Alain dans son atelier.

Les premiers traits lui donnent un sentiment d’incompétence totale. Pourtant, lors de son apprentissage auprès de son père spirituel, Volti, il avait déjà appris à simplifier le dessin. Volti dessinait ses esquisses de façon très graphique, comme le fait Sugiyama-yu. Sans mettre en place les grands volumes mais en traçant directement les courbes de ses modèles.

Le papier japonais boit tellement l’encre qu’Alain doute du resultat et qu’il se procurera du papier dans une imprimerie. Pour arriver plus vite au résultat. Sugiyama-Yu le laisse faire… Et continue de lui fournir du matériel de qualité. Peu à peu la qualité se fait ressentir et les boîtes de calligraphie achetées à la sortie des temples sont remplacées par les matériaux fourni par le maître.

Peu-à-peu Alain prends conscience de l’importance de la qualité du matériel pour avancer.

Sugiyama-yu n’hésites pas à lui passer la tradition. Il confie à Alain que dans l’encre frottée avec des vieux bâtons de qualité il faudra rajouter du nikawa pur (de la colle de peaux de poisson) afin de fixer l’encre au papier.

Lorsqu’Alain quitte Sugiyama-yu ce dernier cassera même son bâton d’encre vieux de 100 ans et lui donne la moitié.

L’impact sur l’oeuvre peinte

 

Bien que Sugiyama lui fait aussi des démonstrations de thèmes classiques dans le sumi-e, Alain décide de ne pas s’exercer dans l’application des tons gris. Lui-même étant plustôt à la recherche de l’effet graphique. Il veut pouvoir “tendre le trait”, “faire en sorte que l’énergie se poursuit au-delà du trait, voir même du dessin”.

Alain Bonnefoit élabore un style propre et à cette fin il déchire tous les dessins qui ne lui plaisent pas. Et Alain adaptera le sumi traditionel à sa façon peindre la Femme. Il faudra attendre la deuxième partie des années 80 avant qu’Alain pense avoir réalisé un dessin qui vaille la peine d’être encadré.

L’appréciation suivra. Lors d’une exposition au Japon il y a un maître qui lui fera la réflection: “À main levée, pour un étranger!”. Cette une phrase qui touche, car en éffet, les étrangers sont souvent considérés incapables de réaliser une œuvre avec cette technique. De plus, sans prendre de repère avec le doigt sur le papier, ce qui est considéré comme une difficulté supplémentaire… Une étape pas facile à prendre mais qui permet de réaliser des traits avec plus de force.

En observant son œuvre peinte au sumi-e, je me dis qu’il évolue vers une peinture plus traditionnelle. Il y a de moins en moins de détails repris à l’encre. Le sujet et peint avec le minimum de lignes, tout le superflu est supprimé. Chaque ligne est pleine de sens et sensualité.

Les anecdotes s’en suivent…

Même quand il n’utilise pas le sumi-e Sugiyama-yu peint très fin.

Lors de l’une de ses visites à Sugiyama-yu (il y en a eu bien 30!) Alain remarque des traits très fins sur ses peintures et l’interoge sur le pinceau utilisé. Celui-ci lui parle de pinceaux de poils de moustaches de chats et de souris. Contrairement à la tradition (en tant qu’étranger on réussit rarement à acheter du matériel de haute qualité), Alain reçoit l’adresse de la boutique qui vend ces pinceaux. Le prix de ceux-ci étant tellement élevé que le stock se limite à une petite boîte au milieu de la pièce, contenant à peine 10 pinceaux… Impressionnant…

 

La toile à droite est du papier de ca 30grammes. tendu et retendu… 

Quelques années après Maître Sugiyama-yu offrira à Alain une oeuvre qui était dans son atelier. Avant de lui donner il aura fait retendre celle-ci. Vu la difficulté de tendre du papier de 30 à 60 grammes le m² (le papier à copier en a 90), cela me semble surréel. Voici la peinture.

Mon apprentissage

Atelier Pavillon de Choiseul, Paris. Stage Alein Bonnefoit 2012

Quand on apprend le sumi-e avec Alain, il n’y a pas que le dessin: l’odeur de l’encre, le touché des pinceaux, les bruits sourds du papier de qualité. Chaque sens est impliqué. C’est un tout. Il y a des liens avec les arts martiaux de tous les côtés! Chaque jour, j’en découvre même dans la vie de tous les jours. Comme aujourd’hui, lors du partage à l’iPad… Souvent les gens sont impressioné par la valeur des choses. Cela leur évite de profiter pleinement des possibilités. C’est comme l’apprenti en sumi-e qui pense à la valeur de sa feuille et intérieurement perd sa concentration en pensant aux euros qu’il est entrain de gacher…

Plus sur Alain

Si vous souhaitez découvrir plus sur Alain, je vous invite à visiter sa page Facebook.

La suite…

Comme les stages d’Alain se limitaient à une semaine par an et qu’il m’a filé une partie de sa passion pour le sumi-e, j’ai cherchée une deuxième source. Je l’ai trouvé auprès de Marjon De Jong à Utrecht. Le prochain blog vous parlera de cette voie…

 [:]

[:nl]Hoe de Sumi-e tocht begon…[:en]Hoe de Sumi-e tocht begon…[:]

[:nl]Sumi-e… Wasda? Japans meditatief inktschilderen. Hoe kom je dààrbij?

Toeval bestaat niet…

Ik was al van kindsbeen af gefascineerd door Azië. Toen ik in 2003 het tekenen en schilderen terug oppikte dankzij Etienne Geeurickx was dat niet anders. Er had al altijd iets geschort met de manier waarop, ze lag mij niet. Tekenen en schilderen zijn een stuk van mijn “zijn”, een integraal deel van mijn “ikigai”, zoveel werd toen al duidelijk.

Na net iets te veel hindernissen op te korte tijd had ik penseel en potlood in een verre uithoek weggeborgen. Gelukkig leerde ik Etienne kennen. Ik mocht zijn atelier bezoeken. En ergens op een tafel lag een experiment van hem. Ik zie de situatie nog levendig voor me want ik kon niet anders dan reageren. De reactie miste haar doel niet.

“Maar zeg, als gij dàt ziet, dan schildert gij toch ook?”. De laatste keer dat ik nog verf had gebruikt was zo’n 5 jaar eerder… Wat volgde was een reeks ontmoetingen en ik die terug aan het schilderen sloeg. Maar heel anders dan daarvoor. Totaal los van academie of opleiding. Waardoor ik ook mezelf terugvond, ergens tussen de potloden en de verf. En dan begon er toch terug iets te vreten. Een drang naar techniek. Zo kwam ik dus bij de Moulin de Perrot terecht. Zo kwam ik in aanraking met die andere geweldige artiest, Alain Bonnefoit, en dus ook “toevallig” met sumi-e.

Waarom Sumi-e?

Waarom zou een Westers mens zich nu in hemelsnaam willen bezighouden met ene techniek die zo Oosters is als deze?

Het is een vraag die ik vaak krijg, zowel hier als tijdens mijn recente tocht door Japan, op zoek naar de roots van sumi-e. Dat ligt voor een groot stuk aan de mensen die mij dichter bij de techniek brachten. Alain en Marjon gaan allebei voorbij aan de puur technische vaardigheden. Ze leren je door je onderwerp te kijken in plaats van ernaar. In sumi-e is het schilderen zelf zo mogelijk nog belangrijker dan het resultaat ervan. Dan zie je de overeenkomsten met de Oosterse krijgskunsten én met het dagelijkse leven.

En ja, de techniek beoefenen is niet altijd een evidentie. Degelijk materiaal is moeilijk te vinden, maar essentieel. Ook al lijkt een aquarelpenseel heel erg op een Japanse fude (penseel), je kan er niet hetzelfde mee. En ook qua papier en inkt zijn de keuzes totaal anders. Wat het nog moeilijker maakt is dat er wel vaker over sumi-e wordt gesproken, maar dat het onderwerp eerder suibokuga blijkt te zijn. Bij het opstarten van deze blog had ik daarover nog een gedachtenuitwisseling met Marjon. Zij strijdt al jaren om zuivere sumi-e beter bekend te maken bij een breder publiek, wat ook heel erg nodig is. Maar wat ik vooral wens is dat de materialen beschikbaar blijven en daarom zal ik mij niet beperken tot de zuivere vorm, zoals die door Marjon wordt beoefend en aangeleerd. Ik wil jullie ook andere dingen laten zien, interpretaties die ook enkel mogelijk zijn door diezelfde materialen.

Sumi-e of Suibokuga

Beide termen betekenen in hun oorspronkelijke taal “inkttekening”. Sumi-e in het Japans en Suibokuga in het Chinees. De techniek van het tekenen met zwarte inkt ontstond in de 9de eeuw in China bij de kalligrafen die ook begonnen te schilderen. In de 14de eeuw settelen een aantal Zen-monniken zich in Japan. Ze namen de techniek mee op hun tocht en maakten er eigen versies van.

Op een bepaald moment was het in Japan enkel toegestaan voor monniken om sumi-e te beoefenen. De monniken mochten geen plezier ervaren bij het beoefenen. Sumi-e gaat dus voorbij aan het “tekenen” of “schilderen” op zich en vereist naast techniek en oefening ook de juiste mindset.

Suibokuga is het soort afbeeldingen die we het vaakst te zien krijgen, jammer genoeg ook vaak onterecht onder de naam sumi-e. Waarom? Omdat zelfs in Japan er heel veel mensen zijn die de techniek niet langer kennen. Wellicht ook omdat de letterlijke vertaling “inkttekening” ook van toepassing is op de verfijnde vorm ervan.

Maar hoe zie je als leek dan het verschil? Gevoelige mensen, mensen die met spiritualiteit bezig zijn zullen het verschil eerder voelen dan dat ze het zien. In Suibokuga zal er zelden gebruik worden gemaakt van grijstinten, eerder zwart/wit. In sumi-e laat je al het overbodige weg, in Suibokuga staan er vaak wat lijntjes te veel 😉

Maar het is vooral bij het beoefenen dat je een verschil ervaart. Het is door het te doen dat je het verschil leert zien.

Met deze blog wil ik jou dan ook vooral intrigeren, je aanmoedigen om de techniek te ontdekken. De Westerse wereld tonen dat er wat anders is dan olie- of acrylverf en Japanners in laten zien wat voor briljant erfgoed ze nog niet aan het koesteren zijn. Lees je ook volgende keer mee?[:en]Sumi-e… What’s that? Japanese inkdrawing. How did you start doing that?

Coïncidence doesn’t exist…

I am fascinated by Asia since childhood. That didn’t change after Etienne Geeurickx braught me back to painting in 2003. Although drawing and painting were a piece of me for sure there had been something holding me back. I had even thrown away most of my paint and pencils when I was invited to Etienne’s studio.

I saw a painting on his desk. I couldn’t stop myself from commenting. It actually was an experiment of his. He replied:”Hey, but if you see that then you must be a painter!”.

What followed was a series of encounters and me getting back to painting. After a while I longed for some more technique without entering an academy. So I went to Moulin de Perrot where I met Alain Bonnefoit and his sumi-e inspired paintings. What a coïncidence!

Why Sumi-e?

 

How come it had such an effect on me. Because indeed, it looks simple but it is everything except easy. And good materials are quite hard to find in Europe. But then again you learn and experience so much while practicing that it becomes more than an art form, it’s a tool for personal growth too.

Sumi-e or Suibokuga

Both literally mean “inkdrawing” in their own languages. Japanese and Chinese to be precise. What started in China evolved to a very different result in Japan. Black ink painting was braught there by the Zen-monks in the 14th century. It was exclusively practised in temples for a long time. There are many differences between the 2 of them. In sumi-e for instance you limit the strokes to the bare minimum. In suibokuga there are often too many strokes 😉

With this blog I hope to inspire people to give it a try. West and East. Including Japanese. They should be aware that a very beautiful part of their culture is getting lost in translation…[:]

[:nl]Start van de sumi-e blog[:]

[:nl]Er is veel veranderd de afgelopen maanden. Intussen ben ik 2 maanden aan de slag als freelance trainer voor eindgebruikers van digitale tools met Kanli. Maar ik blijf ook de vraag krijgen hoe het mijn andere passie vergaat: sumi-e.

Lang niet vergeten

Die passie ben ik nog lang niet vergeten. Ten eerste zijn er principes uit de sumi-e die op termijn zeker zullen doorsijpelen naar de opleidingen, al klinkt dat nu voor velen hocus-pocus!
Maar vooral, wie mij goed kent weet dat al, stoppen met sumi-e zou geen goed idee zijn. Stoppen is bijna als stoppen met ademen voor mij letterlijk en figuurlijk. Ik ben zo blij dat ik deze techniek leerde kennen! Ik ben zo blij met alles wat sumi-e al op mijn pad heeft gebracht dat ik het als zelfsprekend beschouw mijn kennis te delen.

img_0015Kennis delen

En dat is dus wat ik vanaf nu ga doen op deze blog. Zoveel mogelijk info delen zodat zoveel mogelijk mensen kennis kunnen maken met deze techniek. Met minstens 1 blogpost per maand.

Wil jij graag meer weten over meditatief Japans inktschilderen? Volg dan zeker mijn blog!

Tot binnenkort![:]

[:nl]Wat een rollercoaster![:]

[:nl]Gedaan met aftellen! Gedaan met bazen! 😉 1 oktober zou helemaal mijn dag gaan worden… dacht ik… Tot plots m’n grootvader stierf, en die dag begraven werd.

Maar, ik zei het hier al eerder, toeval bestaat niet… het heeft ongetwijfeld zijn redenen!

We zijn vertrokken!

Uiteindelijk heb ik beslist mijn bedrijfje toch een eigen identiteit te geven. Die identiteit is Kanli, naar het Japanse woord voor controle, management. Omdat ik graag zoveel mogelijk ondernemende mensen wil gaan helpen om terug baas te worden over hun PC!

Je kan Kanli volgen op www.kanli.be, maar uiteraard ook op Facebook. Maar ook deze blog zal niet volledig stilvallen! Hier blijf ik schrijven over sumi-e, beloofd!

Tot schrijfs![:]

[:nl]Functional fixedness – Functionele fixatie[:]

[:nl]Functionele fixatie ofwel een fixatie op wat de initiële functie van iets is… Het wordt een mentale blokkade genoemd die verhindert dat je een oplossing voor een probleem vindt.

Je kent het misschien wel… Dat je bij het bakken de koekjesvormen niet vindt. Dat het een hele poos duurt voor je op het idee komt een glas te gebruiken om de koekjes uit te steken. Dat een longdrinkglas ook als deegrol kan dienen. Dat een paperclip een haarspeld kan zijn. Dat een lege plasticfles een pennenhouder kan worden. Dat de fles van douchegel kan gebruikt worden als valbescherming voor je afstandsbediening…

Een blokkage?
En weet je wat ik daarvan denk? Dat het eerder een vaardigheid is die je nog kan versterken. Dat het eigenlijk niet meer is dan een beetje creatief denken en handelen. Maar vooral, dat je er veel bij te winnen hebt. Tijd, zelfvertrouwen, overzicht,…

Waarom zou ik eraan werken?
Zou het niet fijn zijn om jezelf klaar te voelen voor de toekomst, om steeds weer een nieuwe oplossing te kunnen bedenken?
Er komt zo ontzettend veel op ons af… dagelijks zijn er voor de nerds en enthousiastelingen honderden nieuwe digitale tools beschikbaar. Die tools hebben 1 doel: onze taken makkelijker maken. Maar dat kan natuurlijk alleen als we ze op een correcte manier gebruiken. Als we ze vooral niet overconsumeren. Je kan immers een stukje software gaan gebruiken voor elke deeltaak, of je kan creatief (en doordacht) omgaan met die ene tool die 80% kan managen en daar dan een paar “opties” bij aansluiten. Aansluiten en dus niet telkens weer handmatig overtikken in een ander stuk software want dan klopt wat ik soms hoor zeggen: “Ik kan het net zo goed allemaal in mijn boekje noteren! Het kost me toch evenveel tijd”

Maar hoe kan het dan anders?
Door je creativiteit aan te scherpen. Door bijvoorbeeld voor de fun eens gelijkenissen te bedenken tussen alledaagse voorwerpen. Door in een kleine groep elk een willekeurig voorwerp uit te kiezen en samen te zoeken naar gelijkenissen. Een plant, een tuintafel en een paraplu bijvoorbeeld. Wat hebben die gemeen? Heb jij een idee?[:]

[:nl]Kan je met Facebook wel een verrassingsfeestje plannen?[:]

[:nl]Da’s de vraag die ik me eind juni stelde… Met een groep familieleden wilden we papa verrassen met een feestje. En die ontdekt verrassingen meestal vooraf. We hebben het erop gewaagd…

Waarom een Facebookevent?

  • Facebook (FB) uitnodigingen zijn sneller ter plekke dan papieren exemplaren, ze gaan niet zo gauw verloren als mails.
  • Je kan genodigden in reeksen toevoegen
  • Je kan min of meer opvolgen hoeveel mensen komen
  • Van een groot deel van de FB-vrienden van papa hadden we e-mail noch adres of telefoonnummer, die konden we alleen zo bereiken

Hoe heb ik dat evenement aangepakt?

Newsfeed geblokkeerd

Gezien papa nogal vaak op mijn berichten (“posts”) reageerde, wilde ik die uit zijn “newsfeed” houden uit voorzorg. Je kan mensen compleet blokkeren (dat gebruik je voor stalkers en anderen waarvan je wil dat zij niks van jou zien, jij ziet hen dan ook niet meer op FB), maar je kan ook iets milder zijn ;-). Je kan zorgen dat hun berichten niet langer verschijnen in jouw “newsfeed” en/of dat de jouwe niet zo erg bij hen in het oog springen. Dat was alleen maar een voorzorgsmaatregel. Voor het geval er iemand zijn mond voorbij zou praten op mijn tijdlijn… Jaja, er was over nagedacht! 😉

Was dat gebeurd en papa surfte toevallig langs mijn profielpagina, dan had hij het nog gezien… berekend risico: 80% van de tijd zit een Facebook-gebruiker in de newsfeed… Hopen dus dat papa voor een keer gemiddeld zou zijn 😉

Geheim event aangemaakt

Bij het opmaken van het event uiteraard gekozen voor geheimhouding… Wat sommigen bij de volgende stap doet panikeren: genodigden zien uiteraard wél de uitnodiging in hun newsfeed.

Uitnodigen maar!

En da’s het fijne aan een FB-event (ook de openbare). Want je kan ook mensen uitnodigen die niet op FB zitten. Op basis van hun mailadres of GSM-nummer. Als je mensen wil uitnodigen waar je op FB geen connectie mee hebt dan is het soms wel wat lastiger. Niet iedereen heeft een profielfoto waarop hij/zij herkenbaar is. Maar, omdat er geen connectie is krijg je ook niet altijd de juiste personen te zien in de zoekresultaten.

Er is een omweg! Ik merkte dat ik makkelijker de juiste mensen terugvond nadat ik het profiel van papa had bezocht (dus niet vanuit het evenement)

In het event kan je op elk moment nog bijkomende info delen met de genodigden. Je kan er ook op elk moment zien hoeveel mensen al bevestigden. En als alles dan voorbereid is…

Verrassing!

En met het verrassingsfeest dat wij gaven was die écht compleet. Je kan dus nog altijd onder de radar van iemand blijven op Facebook… 😉

Ook een evenement plannen met Facebook?

Facebook zelf helpt je op weg. Als je een FB-account hebt kan je terecht in hun Help-functie voor wat basisuitleg.

Waar je het helpmenu vindt? Uiterst rechts in de blauwe balk bovenin staat een omgekeerd driehoekje. Klik daarop.

Screen Shot 2016-09-07 at 14.55.36

 

 

In het menu dat openklapt is Help de derde keuze van onderin. Screen Shot 2016-09-07 at 14.56.21

In de pagina die opengaat kan je heel wat info vinden. Ook hoe je een evenement aanmaakt.

Wil je graag gedetailleerde uitleg? Dat kan tijdens een training van www.kanli.be/mediawijsheid

[:nl]Foutje op Facebook… niet te corrigeren?[:]

[:nl]

Ooit al in stukken en brokken gereageerd op een bericht omdat je per ongeluk klikte op enter? Ooit al geërgerd door een antwoord/bericht van iemand op jouw persoonlijke pagina? Geen idee hoe dat anders kan? Dan is deze post er voor jou!

Want ja, op Facebook zelf kan je meer veranderen dan je zelf denkt! Maar in deze post ga ik het enkel hebben over de berichten die je zelf schrijft en de reacties die daarop komen. Hier gaan we!

Een gepubliceerd bericht wijzigen

Je bent aan het typen op je eigen tijdslijn of op je bedrijfspagina en uit gewoonte tik je enter aan om een nieuwe regel te beginnen… Of “Oepsie, tikfoutje gemaakt…” “Ramp, o, ramp!”… Vergeet de paniek, het is zo gefixt:

Ga naar het bericht dat je (net) hebt gepubliceerd. Rechts bovenin zie je in heel licht grijs een pijltje naar beneden. Als je het niet ziet dan kan je met je muis bewegen in die rechterbovenhoek. Als de pijl (je cursor) verandert in een handje heb je het gevonden.

Screen Shot 2016-09-07 at 10.06.46

Klik daarop.

Er klapt een menu open.

 

Facebookbericht bewerkenKlik op “Bericht bewerken” (tweede keuze in het menu).

 

 

 

Facebookpost aanpassenDe tekst is nu bewerkbaar, hij staat in een blauw kadertje. Pas aan wat je wilde aanpassen.

Druk op Enter om de wijzigingen te publiceren of klik op de blauwe knop “Bewerken voltooid”. Mocht je je bedenken dan kan je nog altijd kiezen voor “annuleren”. Dan staat je bericht (“post”) er terug zoals hij eerst stond.

Bericht verwijderen

Je kan ook beslissen om een bericht te verwijderen. Dan volg je dezelfde stappen maar in plaats van “Bewerken” klik je op “Verwijderen”.

Belangrijk om weten: bewerken kan alleen op de berichten die jij beheert. Dat kan dus alleen op je eigen reacties en op je eigen pagina. Op jouw pagina kan je ook reacties van anderen verwijderen, niet bewerken.

Antwoord veranderen

In een geschreven reactie die je wil veranderen vind je ook dat pijltje rechtsboven. Maar alleen wanneer je met je muis boven je antwoord staat of wanneer je er met je vinger op drukt. Het menu dat dan verschijnt is een klein beetje anders.

Reactie veranderenIn plaats van “Bericht bewerken” staat hier bijvoorbeeld “Bewerken”. Je wijzigingen bewaar je met de entertoets, annuleren doe je met escape (of door op een mobiel apparaat je scherm aan te tikken buiten het bericht en het toetsenbord).

Een bericht met meerdere paragrafen

“Telkens ik op enter klik publiceert dat ding mijn bericht… Hoe doen ze dat toch zo’n post met meerdere paragrafen?”

Daarvoor leer ik je graag een algemene computertruc: shift+enter
Die toetsencombinatie zorgt ervoor dat je wel naar een nieuwe regel gaat in hetzelfde bericht. Op Facebook lijkt dat op een nieuwe paragraaf in hetzelfde bericht maar in computertaal betekent dat: “naar een nieuwe regel in dezelfde paragraaf”. Dat is bruikbaar in vele online toepassingen en in programma’s als Word.

Tip: gebruik het wijs. Ga geen boek schrijven in een Facebookbericht, dat wordt maar zelden helemaal gelezen.

Een boos gezicht veranderen in een dikke duim – of omgekeerd

“Ai, met mijn dikke vinger heb ik het verkeerde icoontje aangeklikt als reactie…”

Ook dat kan je nog veranderen!

Screen Shot 2016-09-07 at 10.31.26Eens je een reactie hebt geplaatst blijft die in dat bericht zichtbaar. Ga er met je muis boven staan om het menu met mogelijke reacties opnieuw te openen (op een mobiel apparaat kan je er met je vinger op blijven staan voor hetzelfde resultaat). Klik vervolgens je nieuwe keuze aan. You did it!

 

Screen Shot 2016-09-07 at 10.31.42

Wil je je reactie helemaal weg dan kan dat door erop te klikken. Een eerste klik brengt bvb een hartje terug naar een duim, klik nogmaals op de duim en je reactie is weg.

“Kan ik dat ook wijzigen van anderen?” Neen, je kan alleen je eigen reacties veranderen of weghalen. Erger je je aan de reacties van een bepaald iemand op je tijdlijn? Dan kan je die persoon eventueel wel verbannen/blokkeren… Of reageren wildvreemden op je profiel en wil je dat niet? Dan kan je je privacy anders instellen… Maar da’s weer een ander verhaal.

De uitzondering: Messenger

Er is één stukje van Facebook waar je niets meer kan veranderen eens je gepubliceerd hebt. De berichtendienst van Facebook: Messenger. Daar ligt het echt niet aan jou… dat is als een soort SMS-service opgestart, vandaar.

“Domme” PC-vraag? Die hoor ik graag!

Mogelijk voel jij je dom op PC, net zoals de mensen achter de hierboven aangehaalde citaten… Dan ben ik er ook graag voor jou! Ik wil ondernemende mensen helpen zich niet langer dom te voelen op PC. Uiteraard gaat dat over veel meer dan enkel een paar basishandelingen in Facebook, maar ik merkte dat er nog zoveel mensen naar deze info zochten dat ik het graag even deel… Ken jij iemand die hier misschien naar op zoek is? Deel deze info!

Hielp deze info jou vooruit? Heb je zelf een andere vraag? Een ander PC-probleem? Laat het me weten!

Wil je meer van dit soort tips in je mailbox? Abonneer je op de digitips.

[yikes-mailchimp form=”1″][:]

[:nl]Aftellen naar het vierde kwartaal[:]

[:nl]Ik tel de nachtjes slapen, echt waar… de nachtjes tot aan het vierde kwartaal 2016… Vanaf dan is het “voor echt”!

‘t Is me al een jaartje geweest…

Een eerste jaarhelft waar zo goed als alles op de schop is gegaan. Waar ik tijdelijke jobs aan mij zag voorbij gaan omdat ik te veel kende, te veel ervaring had voor het hokje waar ze me wilden parkeren. Omdat ik meer wilde dan alleen maar uitvoeren. Omdat ze vreesden (terecht!) dat ik er als intern trainer niet mee om zou kunnen indien er een procedure van gemiddeld 6 maanden zou moeten worden doorlopen om een vervelend softwareprobleem te verhelpen…

Omdat ik mee wil denken, omdat ik dat saaie bandwerkgedoe mee wil helpen uitroeien om tijd en plaats te maken voor meer creativiteit en voldoening. Maar ook omdat ik meer vat wil op waarom en wanneer ik werk…

En dus wordt het binnen een kleine maand echt…

  • Dan kan ik eindelijk workshops mediawijsheid animeren
  • Dan zal ik ook ondernemers bijstaan in hun administratie
  • En van daaruit verder bouwen om zo veel mogelijk mensen te helpen om “zich minder dom te voelen op PC” en er creatiever mee te zijn.

En elke dag wordt het alvast iets concreter… zoals toen de brochure van Arch’educ in de bus viel…
Pinterest voor ArcheducTof om het concreet te zien worden, om meteen zelfs meer dan 1 keer in dat boekske te zien staan ;-)[:]

[:nl]Afscheid[:]

[:nl]Het leven is verdomd oneerlijk… In 3 weken tijd is er nu al een tweede geweldig mens dat deze wereld verlaat als verkeersslachtoffer…

Het zijn gebeurtenissen die sowieso al heel erg op je inbeuken en je met de neus op de feiten drukken:

Er is er niet één die het leven ooit overleeft… Het is nu te doen…

Die toffe mens… immense vakkennis die hij graag doorgaf aan mensen die dat verdienden – niet langer in het belang van het bedrijf. Hij is er niet meer…

Motorongeval onderweg naar huis afgelopen vrijdag.

Op slag dood, gedaan. En ergens is dat misschien maar beter zo… als je bedenkt hoe F op de werkvloer stond. ‘t Is een verhaal dat op vele vlakken aanzet tot nadenken. Over hoe elk van ons omgaat met werk. Over de invloed van financiële zekerheid op onze beslissingen.

Als je fulltime aan de slag bent dan sta je er niet altijd bij stil, maar: het grootste deel van de tijd ben je niet thuis. Neen, het grootste deel van de dag zit je in een omgeving waar je zelf maar weinig vat op hebt. De dingen te doen die van je gevraagd worden. Met mensen die je zelf niet hebt gekozen. Of je bent onderweg van of naar die plek.

Normaal toch dat dat een hele grote invloed heeft op je leven? Het is niet zomaar werk, het is het grootste stuk van je leven. Letterlijk. Bovendien kan je de jobinhoud vooraf wel proberen inschatten, maar die collega’s, da’s altijd weer een verrassing.

En in het geval van F zit er zo mogelijk nog meer tragiek in z’n loopbaan dan in z’n ongeval…

F was polyglot en vakexpert. Dat soort mensen die niet op de hoek van de straat te vinden zijn. Zo’n werknemer waar werkgevers naarstig naar op zoek zijn. In een commerciële omgeving is het dan maar wiedes dat je enorm wordt gevaloriseerd. In het kleine bedrijf waar hij destijds startte werd dat door iedereen enorm geapprecieerd. F voelde zich dus goed en bleef er jarenlang gelukkig aan de slag. Het was een bijzonder bedrijf… als ik de verhalen van de collega’s van F mag geloven gingen elke dag rond 17u de deuren dicht. De eigenaar stond erop dat het werk tegen dan gedaan zou zijn en iedereen stond achter die visie. Iedereen op tijd naar huis. Iedereen gelukkig. Problemen werden altijd relatief makkelijk en in team opgelost. Was er eentje die de teamgeest ernstig in het gedrang bracht, die werd de laan uit gestuurd. Koste wat kost. Geen kat die er ook maar aan dacht daar een vakbondsafvaardiging te vragen.

Toen de bedrijfseigenaar met pensioen wilde zocht hij een overnemer. Zodat het imperium waar hij jarenlang aan had gewerkt verder kon gezet worden. Ja, ik zeg imperium, want op dat moment had het bedrijf een zeer stevige marktpositie. De financiële crisis had stevig ingebeukt op de markt maar dit bedrijf bleef winstgevend en bleef een begrip in binnen- en buitenland.

Een overnemer vinden voor zo’n bedrijf… tja, dan moet je vooral op zoek naar kapitaal… En dat werd gevonden.

F’s werkgever werd overgenomen door een grote groep. Een groep die een andere corebusiness had maar waarvoor dit bedrijf een mooie aanvulling zou zijn in de portefeuille. Vergelijk het met een groothandel in aarbeien en een in frambozen. Heel wat klanten hadden ze al gemeen.

Een van hun managers werd dus manager van F en collega’s. Het bedrijf moest veranderen, de werking moest afgestemd worden op die van de groep. Zelfde softwarepakket invoeren, da’s toch piece of cake! Alles over dezelfde kam scheren, heel veel veranderen maar vooral zonder structureel investeren.

F bleef desondanks verkopen, verkopen, verkopen… Hij ging zo hard dat hij een promotie beloofd kreeg, ondanks zijn kritiek op de nieuwe werking. F zag immers welke invloed de wijzigingen zouden hebben op de kwaliteit van producten en dienstverlening. Hij waarschuwde. Maar dat werd hem niet in dank afgenomen. Maar hij kreeg dus wel die promotie beloofd en verkocht verder.

Intussen werd het verkoopteam versterkt. Had F altijd frambozen verkocht dan had de nieuwste collega tot dan toe tennisballen verkocht. Waar in haar nieuwe business rekening moest worden gehouden met stapelwijze, houdbaarheid, kleur, grootte en dergelijke vond ze dat de tennisbal-verkooptechnieken doodeenvoudig konden vertaald worden naar frambozen… Dat je frambozen geen weken in je magazijn kon laten staan, dat die in kleinere verpakkingen hoorden, het werd allemaal in vraag gesteld…

En nu komt het: zij kreeg de promotie!

Feit is dat de overname sowieso al heel veel had veranderd, dat de werkvreugde in het hele bedrijf in ieder geval al op zijn retour was… Maand na maand kon je merken hoe het voor F lastiger werd (gemaakt) op het werk… De dingen zien fout gaan. Zien hoe de dozen frambozen veel te hoog worden gestapeld en op de vingers getikt worden als je er wat aan probeert te doen. Moeten wachten tot je manager het zelf ziet en je de opdracht krijgt om de puree te gaan opkuisen. Een idee voor een structurele oplossing werd af en toe wel eens toegejuicht. Maar als het op de uitwerking aankwam was het meteen gedaan. Het kon niet zijn dat er daarvoor een vergadering werd gehouden. Zeker niet met zoiets doms als een arbeider. En zo ging het 40u per week. Maand in, maand uit. Jaar in, jaar uit.

Eigenlijk wilden sommigen F buiten, maar gezien zijn anciënniteit was daar geen budget voor. Andere collega’s kregen burn-out’s, hielden zich staande met anti-depressiva, maar F ging – met de nodige woede-uitbarstingen tussendoor – dapper verder…

Uiteraard zocht hij een uitweg, uiteraard zocht hij een andere job… maar die anciënniteit speelde hem parten…

En dat is waarom ik vandaag ook wel een zucht heb geslaakt voor F.

Een zucht van verlichting, omdat hij niet de kans had op een sterfbed te liggen en zich bepaalde vragen te stellen… Want ik snap hem wel, na meer dan 10 jaar veranderen van job is niet iets wat andere stervelingen beschouwen als normaal. ‘t Is ook niet het meest veilige. Je zet heel veel op het spel. Liever een inkomen in de hel dan elders iets tekort moeten komen…

Anciënniteit, vaste benoemingen…

Allemaal dingen waar ik steeds meer F’s compleet in zie vastlopen. ‘t Zijn kooien, zelfs geen gouden. Iedereen krijgt dezelfde kooi. Als jij liever zou werken volgens een ander uurrooster, dan zit je ook vast: ook uurroosters liggen vast voor iedereen…  Wie flexibel wil werken mag niet zomaar. Mij doet het steeds meer aan communisme denken.

Kortom, ik weet waarom ik niet langer in loondienst wil functioneren. Maar zelfs dan kan ik niet blijven aanzien hoe zo veel mensen niet langer in staat zijn voluit te leven. Omdat er zoveel obstakels zijn om na lange tijd te veranderen van job.

Maar voor velen is hun job heel dubbel. Het voelt als een kooi maar het is ook een financieel veilige haven. Een veilig kot waar ze niet uit durven…

Vandaag stel ik me de vraag hoe veilig dat kot echt is…

F vertrok vaak vol frustratie, vol woede die hij tijdens de dag opkropte. Woede die hij tot zijn eigen spijt ‘s avonds nog moest kwijt zien te geraken. Liefst niet thuis… En zo zal hij misschien ook vrijdag op z’n motor zijn gesprongen. Het verkeer in. Tussen heel wat mensen die ook vol ergernis naar huis rijden. Die niet ook nog eens ongelijk willen krijgen in het verkeer. Die ook hun plaats hebben op de baan. Die in gedachten nog een antwoord zoeken op die scheve opmerking van die collega. Die in gedachten oplossingen zoeken… Hij die dat misschien ook deed… BOEM! End of story.

Hoe veilig is je keuze voor die kooi echt, als je tot op dat moment niet met plezier hebt geleefd? Als je niet in het nu kan leven. Als je op automatische piloot leeft.

Ik ben blij met mijn keuze. Doe F eer aan en denk jij er op z’n minst ook even over na…

 

 [:]