Blijven plakken

De benenwagen sputterde vanochtend. Gelukkig verblijf ik op 100m van het station. Even langs het infopunt.

Sommige stadsbussen bleken toerismebussen te zijn. Voor 500¥ een dagpas genomen. Daarmee kan je dan naar de voornaamste bezienswaardigheden rijden en onderweg krijg je de info ook in het Engels mee. Heel handig.

De dame van het toerismekantoor had 5 grote bezienswaardigheden aangeduid op de stadskaart en alles ook nog eens in het Japans uitgeschreven. Dat kon niet misgaan!

Maar kort voor we de eerste trekpleister aankwamen weerklonk door de luidsprekers: “We naderen nu Kitano-Tenmangu Shrine, bekend om zijn kersenbloesems. Hier wordt de godin van de studenten en de shodo aanbeden”…

   
    

  
www.kitanotenmangu.or.jp

Morgen grote dag! Eerste Japanse gids, eerste Sumi-E hier…

 

Share

Surprise!

Gisteren dus in een ooghoek shodo opgemerkt in het gebouw van het museum voor Westerse Kunst in Ueno. Puur toeval!

Eigenlijk dacht ik dat museum over te slaan maar dat zat mee in een combi-ticket… En neen, die calligrafen komen niet uit het Westen, het zijn Japanners…

Maar goed, de tentoonstelling zou vandaag pas open gaan, dus ik terug naar Ueno.

Ondanks de goeie raad van S. over de goedkoopste vervoeropties bracht de zon vanochtend nog een betere optie: de immer gratis benenwagen… Mét een dikke halve ton extra’s onderweg naar Ryogoku station.

Nu ik die foto terugzie vind ik het jammer dat ik er zelf niet bij ben gaan staan. Misschien toch maar eens zo’n armprotese (selfiestick) kopen.

En dan dus bewust naast Googlemaps gelopen, de lange weg naast het water gekozen … Zoiets leest ge dus nergens, maar gisteren hadden S. en ik het nog over het feit dat het zovelen ontgaat hoeveel water er is in Tokyo… Zonde om over te slaan! Iedere brug ziet er totaal anders uit  en zou je doen geloven dat je elders bent!  
 Dan de tentoonstelling (daar maak ik een aparte post van want die was de max!) 
En dan de belofte aan Kiéro: alle beren van Ueno Zoo op de gevoelige plaat vastgelegd. Samen met wat observatie voor traditionele Sumi-E.

  

En dan was het al middag… Al late middag zelfs omdat die expo zo supercaligrafalisticexpialishodocious was en omdat ik daarom toch maar  besliste om wat later te vertrekken.

Uiteindelijk om 16u 33 vertrokken met de shinkansen richting Kyoto. Reisgids erbij gepakt: “vraagt u bij de stoelreservatie naar een stoel bij het raam aan de rechterkant om Fuji-san te kunnen zien”. Wist ik dus niet voor het opstappen, jammer… 

Opgestapt, plaats gezocht. Raad eens waar mijn plekje was… Yes! I’d got a golden ticket! Bij het raam aan de rechterkant!

En weet je, hier zijn ze heel bijgelovig… Ik dus ook nu. Mij dunkt dat als ge de top van Fuji-san niet hebt kunnen zien door de wolken dat ge dan minstens nog eens moet terugkomen… Ja, lap!
Maar neen, ‘t was nog niet gedaan! Net aangekomen in Kyoto. Bij vertrek thuis dacht ik: “Ik ga mij ginder toch een fles Shiseido shampoo zien te vinden, zoals meter vroeger voor mij kocht”

Raad eens wat mijn badkamer mij te bieden heeft…

   
 

Share

Speechless

Waauw! Echt een fantastische dag gisteren! Puur genieten!

Ueno Park

   
  
  De eerste さくら (sakura of kersenbloesems) zijn gespot!

Maar ook winterpioenen…  

   

 En dan… Kwijlen in het nationaal museum…

   
    
  
Onderweg naar ander stadsdeel … Gatcha! In Akihabara

   
 
Om nog meer te kwijlen…

Bij winkeltjes onderweg… 
  

Nao Paper (een tip van M. uit Brussel) Naar de norm hier een enorme winkel waar enkel de vloer niet is versierd met handgeschept papier.  
   
Ik denk dat de beelden voor zich spreken ;-)

En toen ik langs het hoogtepunt van de dag ging, een artiest die met Sumi-E kinderboeken illustreert waren alle batterijen critically low dus even surfen naar www.toyokunihonda.tokyo of nekomacho voor extra beeld!

Vandaag startte een calligrafie-tentoonstelling in een ander deel van Ueno Park dus daar terug naartoe geweest… Verslag volgt!

Share

Het avontuur is begonnen!

Even een heel kort berichtje. Gisteren door de nacht gevlogen rond een uur of 4 in de middag. Resultaat: Jetlag.   
Aangekomen op Narita Terminal 1 rond 10 u plaatselijke tijd.

 Vrij vlot de weg gevonden naar Tokyo station. Borden genoeg, 't is kwestie van je niet te haasten en rustig je weg te zoeken, genietend van het sfeertje.

En zoals beloofd aan de kids: ogen open voor robots voor Milla en dieren voor Kiéro… Eerste robot gespot!  

Uiteindelijk toch maar meteen doorgereisd naar S. (Zodat dees) JET (in de namiddag even op bed) LAG.

Klaar voor een lekker avondje sushi en sashimi met S. en E.

Blij met zo'n fijne ontvangst!

Op naar Sumi-E in Tokyo vandaag… Als de wekker nu eens zou willen aflopen!

Share

Spreading sumi-e ;-)

Just got a new mail from Japan. By M., a student volunteering to guide tourists around and practicing her English. I’ve come across more than one such organisation during my preparations. It sounds great. You contact them via their site and they match you with one of their members. From then on you fix everything directly in person. Logically you have to pay for the transportation, lunch and entrance fees of your guide but apart from that their service is free (or in some cases you pay by spreading peace over the world). img_0009

M. had confirmed that she would guide me around in Kyoto. That was something to look forward to! But it got even better…

When I filled out the application form I’d mentioned my interest in sumi-e. She had had courses in shodo when she was younger and was eager to personalise the tour around those themes… Wow! Great news!

I had heard from sumi-e teachers and enthousiasts alike that the technique wasn’t very popular in Japan anymore. That it became harder and harder to find craftsmen who still make our precious materials. That the so called Living National Heritage was experiencing great difficulty in finding successors.

But then today a new message from my guide in Kyoto… with such great news!

During the preparations for our excursion she met a sumi-e artist who would love to meet us. That during the conversation M. got more and more intrigued by the technique that she wants to try it for herself… And if it would be OK for me if she arranged a little course for us, and if that would be ok for me than it’s out of the question that I would be paying her fee for attending…

Can someone pinch me now please?

You have to know that this is not the first mail in this tone. I am feeling so welcome in Japan already! You can hardly imagine what’s going to happen in the next weeks! The kids are less enthousiastic but I am counting the nights as they do when their birthdays approach! It’ll be worthwhile! I only have to sleep for 12 nights!!

Share

… My Maps is very useful!

Planning with My Maps

I’ve been dreaming of travelling to Japan for years. Daydreaming while flipping the pages of travelguides and browsing blogs. When I heard about My Maps 2 years ago it was a nice gift. Finally I was able to keep all this information together in 1 place that’s always within reach.

I’ve had fun giving every spot it’s own colour and icon and adding my personal comments to each of them. Now that I’m planning my trip on a relatively short period of time it comes in handy. I can see which places are close to each other and thus decide where to stay a few nights.

Een stukje van MyMap Japan
A piece of MyMap Japan

Travel directions

You even have the possibility to generate travel directions directly in My Maps. That is, when you travel by car, because unfortunately the public transport option is only available in Google Maps… Let’s hope that will change soon…

Other possibilities

My Maps is a great tool for private use but it also offers the possibility to upload a list of addresses. This could be useful for example to visualise the geographical spread of a list of clients.

Share

What happend before…

2016 started as a very special year…

For years I’ve been dreaming, planning without purpose… and now suddenly I get the opportunity to make that dreamtrip… Off to Japan, to the roots of my passion… sumi-e.

I’ll be travelling solo, 3 weeks without my loved ones to a country of which I don’t speak the language… I sometimes tell myself I get the chance to get lost and make sure to find my way to get back in time for the flight home. ;-)

Why do I go? Because I love to wander off on my own from time to time… Because it’s time to go and thank those who make the wonderful materials I love to paint with!

How I dare to take off? Well, a year ago I would have passed, but since I see so many people cheering up our world by making their dreams come true, why wouldn’t I give it a try?

Share