Anders naar werk gaan kijken

Na mijn terugkeer uit Japan in 2016 was er dus heel wat veranderd in mij. Ik ging op een heel andere manier naar mijn leven kijken na mijn ontslag. Nog voor de afreis had ik voor een paar jobs gesolliciteerd en intussen waren er een paar gesprekken vastgelegd. Het was heel gek allemaal.

Een uitnodiging voor tests en gesprek om als intern trainer aan de slag te gaan bij een nationale organisatie. Ik stapte vol vertrouwen binnen want dit lag 100% in lijn met wat ik eerder deed. Ik kwam in een zaaltje terecht met 2 hyperstressed mede-sollicitanten. Ik had me nog nooit zo zelfzeker gevoeld! Ik dacht: jullie moeten eens alleen op reis, dan wordt dit voor jullie ook echt peanuts. Ga loopbaancoaching volgen en wring je toch niet meer in bochten voor jobs waar alleen het loonpakket je interesseert.

Lees: het was een klucht.

Het gesprek kwam eraan. Ik werd als eerste binnen gevraagd, blijkbaar omdat ik het sterkst had gescoord. Ook hier bleef ik gewoon op mijn strepen staan. Uiteindelijk kreeg ik te horen: “Mevrouw, voor ons is denk ik duidelijk dat we u heel graag aan boord willen. Maar denkt u er aub nog even goed over na want … en daarom vermoed ik dat u net iets te ondernemend bent voor ons”.

Dat woord ondernemend. Dat bleef maar terugkomen.

Uiteindelijk ging ik dan toch maar uitzoeken of er dan toch iets mee te doen viel, met dat ondernemend zijn… het zou uitmonden in Kanli.be

Share

15 januari 2016

Het lijkt een banale dag en de reden waarom ik hem onthou lijkt ook banaal: ik heb tickets besteld.

Maar ’t waren heel symbolische tickets.

December 2015 had ik bijna de hele tijd thuis gezeten. Bevend van de stress. Ik had op relatief korte tijd verschillende keuzes gemaakt in mijn loopbaan die me zuur begonnen opbreken. Fysiek was ik een wrak. Ik had geen uitzicht meer, wist eigenlijk niet meer in welke bocht ik me nog zou wringen om te overleven en tegelijk een inkomen te hebben.

Ik had me 4de januari naar het werk gesleept.

De 6de was mijn eerste verlofaanvraag al een feit. Het was dat of terug naar de dokter. Bij het minste begon ik te beven als een blad, ging ik een kwartier lang uithuilen op toilet. Ik kon die waanzin echt niet meer aan.

6 januari werd ik ontslagen. Het was gek genoeg een eerste klein lichtpuntje… het zette me aan het denken. Maar het was ook enorm angstaanjagend. Ik kon nu niet anders dan een andere inkomstenbron zoeken, maar wel vanuit niks.

Gelukkig had Thomas me de les gelezen

We hadden in 2015 geprobeerd extra voor onszelf te zorgen. Een abonnement bij het cultureel centrum zou voor het nodige vertier zorgen. Er bleek alleen 1 stand-up comédienne te weinig te zijn om het abo op te gebruiken. ;-)
Ik had dat laatste ticket dus quasi blindelings geboekt. Zo van: “Oh ja, Thomas Siffer, die zijn columns kon ik wel smaken”.
Na een week ziekteverlof kwam de lezing eraan. Ik was van plan geweest maandag opnieuw op te starten, maar toen de controlearts op mijn laatste ziektewet voor mijn deur stond ben ik letterlijk ingestort. “Mevrouw u moet terug naar uw dokter. Ik raad u af opnieuw te gaan werken maandag”.
En we hadden dus tickets voor Siffer dat WE. Uiteindelijk ben ik de hele zaterdag in bed gebleven om toch nog te kunnen gaan. Gelukkig heb ik daar niet alleen in die zaal gezeten!

Het is door wat daar verteld werd dat 3 weken later mijn gezicht werd gelezen bij thuiskomst. De avond ervoor had hij me nog gezegd “Geef jij aub je ontslag want ik wil niet dat er jou wat overkomt. We zien wel hoe we er ons financieel doorslepen.”

Ik kwam dus met “Ik heb mijn ontslag gekregen. Ze willen dat ik mijn verlof opneem.”

Kort daarna een stilte. Net toen ik wilde beginnen praten kwam het: “Zwijg maar, ik weet het al” zei hij.

“Wat dan?”

“Dat je op reis gaat”

“Naar waar?”

“Japan, natuurlijk”

“Ok, als jij er ook zo over denkt dan ga ik”

Er zijn zo van die momenten dat je er niet naast kan kijken dat de liefde van je leven voor je neus staat.

Het was het begin van een wonderlijke maand.

Ik was nog altijd op, meer dan op. Slapen en werken was het enige wat er gebeurde die eerste dagen en ergens daartussen vond ik nog net een uurtje om de reis te regelen. Sollicitatieverlof ging er ook voor de helft aan op. Het huishouden lag stil.

Maar het ontslag betekende vooral los mogen laten. Het had geen zin meer tegen windmolens te vechten. Manipulatieve collega’s mochten hun gangen weer gaan, ik stond er los van.

De gedachte aan mijn reis maakte dat ik iets van mijn energie terug begon te vinden.

Op 14/2 zou ik het vliegtuig opstappen.

Papa: “Op Valentijn vertrekken? En jij denkt dat uw lief en kinderen hier nog gaan zijn tegen dat je terugkomt?”

Bezorgder heb ik hem zelden geweten, maar ’t was een nu of nooit. Mijn besluit stond vast.

Intussen werd er ook daadwerkelijk gesolliciteerd hoor, maar met heel wat terughoudendheid in vergelijking met daarvoor. Nog voor de reis zou ik tijdens een sollicitatie te horen krijgen: “Mevrouw, u hebt alle nodige kwalificaties, maar ik vrees dat u te ondernemend bent voor onze organisatie” En toen dacht ik nog “Shit!”. Na de reis zou het nog gebeuren en waarom ik er dan anders naar ging kijken vertel ik binnenkort op deze blog… want er komt een volgend hoofdstuk aan ;-)

Share

3 en 5/4/2017: Nara

Het moest één van de hoogtepunten worden van onze reis, en dat werd het ook!

Vorig jaar had ik al een prachtige tijd gehad in de eerste hoofdstad van Japan. Geweldige mensen ontmoet. Genoten van de herten in Nara Park, met de gedachte: “Hier moest mijn zoon eens kunnen lopen!” (Da’s nogal een dierenfanaat).

Ik keerde dan ook met veel plezier terug, met gezin deze keer. Ik had mijn gidsen van vorig jaar opnieuw gecontacteerd in de hoop hen te kunnen trakteren om hen nog maar eens te bedanken voor vorig jaar… maar dat werd weer ietsjes straffer ;-)

Mevrouw Akagi (van het verhaal van de 3 buurvrouwen) wilde ons maar wat graag terugzien en dus werden we uitgenodigd voor de lunch.
En Yoshi die leidde ons met plezier rond in het stadscentrum en bij de grote Daibutsu. Hij trakteerde ons op rijstkoekjes en leerde ons okonomiyaki eten. Overheerlijk! Is een soort omelet van noedels met groenten en vlees. Aanrader!! Bovendien konden we dankzij hem ook nog eens terug op bezoek bij de sumi-fabriek en de Fude-maakster. Blij dat de kids ook eens met die ambachten hebben kennis gemaakt.


Campertips:
Nara was makkelijker om met de campervan te bezoeken. Het is dan wel een stad, ze is minder dicht bevolkt dan Kyoto. Er zijn dan ook meer parkings. Best wel de parkings nabij de Daibutsu vermijden (peperduur!). Elke gids zal je daar naartoe sturen omdat die parkings voorzien zijn voor bussen en ja, voor een Japanner is een RV echt wel een “huge car!”. Sommige betaalparkings zijn ook echt niet toegankelijk omwille van de overkapping bij de ingang maar achter het station van Nara zijn er een aantal. Van daar is het 20 min wandelen tot bij de Daibutsu.

Reis je met de RV naar Nara, ga dan zeker ook eens langs het oude keizerlijke paleis. Heel indrukwekkend groot (deed mij een beetje denken aan Versailles, maar met iets minder klatergoud).

Share

The way of the ink : Alain Bonnefoit

As promised I would publish some stories about my way of the ink and the people I meet alongsinde this path. For this first one I visited Alain Bonnefoit, the French fine art painter that introduced me to the technique.

“Oh oh les artistes!”

Translated: “oh oh artists!” And alsmot directly followed by “Look at your model and how she is getting into the pose!”

The path of the ink that I follow with Alain starts in 2007. At that time I returned to the “Moulin de Perrot” for a painting workshop. That year I finally managed to get myself a spot in the atelier with Alain. It was an extraordinary encounter. Alain is the personification of sharing, the good life and optimism. There’s no room for any other thing. “Vive la vie!” and enjoy sharing.

Today it’s time for a visit to his atelier in Paris for a stroll down his sumi-e path.

Aïkido

It all starts in 1974 when Alain takes a shodo-lesson next to a course in aïkido with Masamichi Noro in Paris. He discovers the power of movement and the art of surpassing a goal by aming behind it. 

Those are things he’d love to incorporate in his painting too.

He’ll meet an art merchant there who will take him along on a trip to Japan to study sumi-e.

Sugiyama-yu

Sumi-e materials

Both men will be received in a temple in the Japanese countryside by Sugiyama-yu. The host will welcome them with a traditional dinner but Alain, still suffering a jetlag, falls asleep at the table. The host will then ask the other to let Alain sleep and at the end of the meal he will ask to put him on a matress. The bond between Master and apprentice is forged.

However, this is not a reason to skip stages! The apprentices will wait for 2 weeks for the course to start. 

After this period Sugiyama-yu will invite them to attend a demonstration in his atelier. In silence and full concentration he will put his felt in place. He unwraps his suzuri (inkstone), then his inkstick. Het places a bowl of water. Gets his fude (brushes) out. When that is in place he fetches a sheet of paper and gently stretches it on the felt. Then het prepares his ink and brush.

45 minutes have passed when he finally puts his brush on the paper for the first time. A few brushstrokes later it’s finished. Stunning.

Apprenticeship

A sketch by Volti in the atelier, next to one of Alain’s paintings

In the days that follow, Alain can finally start practicing himself with the  beautiful materials at hand. But the first strokes are awful. Although in the past he has learned to simplify his drawing (thanks to his spiritual father and teacher Volti) he doubts his ability. He will then fetch common paper to try and speed up learning, as the paper provided by the master is so thin and absorbing that the lines spread out way too much.

Sugiyama-yu will not stop offering Alain the best materials he has and after a while the Frenchman starts to feel and appreciate the quality of wispering papers and very old inks.

The calligraphy-sets he bought at the exits of temples will soon make places for brushes, stones and sticks his teacher gave him. When Alain leaves, his Master will break a 100 year old inkstick to give half of it to his apprentice.

For 10 years Alain will not keep any of his work. It is only in the second half of the 80’s that a first drawing will be stretched and shown in public.

Alain has elaborated his own style. Leaving the grey-tones away quite quickly, only keeping purely black lines full of sense and sensuality.

This scroll on the right was a present from the master. It was re-stretched for the occasion. Exceptional!

When he exhibited in Japan there was a Master saying “without resting the hand, and that for a foreigner!”. He was able to see that Alain hadn’t rested his hand just by looking at the end result. And yes, it is indeed a challenge to work that way. Japanese even consider that it is something that strangers cannot master…

There are many anecdotes that followed through time. As Alain visited Sugiyama-yu for over 30 times. He was introduced to brushmakers, including one that made brushes from mouse whiskers. He got presents like restretched paintings…

My path

Atelier Pavillon de Choiseul, Paris. Stage Alain Bonnefoit 2012

Alain brought sumi-e on my path. And that is more than just drawing or painting. There’s the smell of the inkt, the touch of the brush and the whispering of paper… it’s a whole and touches every sense. There are links and analogies with martial arts on every side! 

Even in daily life I see more analogies every day. Like the day I visited Alain and we shared some iPad techniques… We often let ourselves be so impressed by the value of things that we limit ourselves. We unable ourselves to use and enjoy things fully. It’s like the sumi-e apprentice that is aware of the value of the paper. That thought influences our concentration and often ends up in a very poor end result…

More about Alain Bonnefoit

For those of you who would like to know more about Alain Bonnefoit, you can find him on Facebook.

Next…

As the possibilities of learning with Alain were limited in time I have searched for other teachers. I will be telling you more about one of them in one of the next posts: Marjon de Jong.  

 

Share

Hoe de Sumi-e tocht begon…

Sumi-e… What’s that? Japanese inkdrawing. How did you start doing that?

Coïncidence doesn’t exist…

I am fascinated by Asia since childhood. That didn’t change after Etienne Geeurickx braught me back to painting in 2003. Although drawing and painting were a piece of me for sure there had been something holding me back. I had even thrown away most of my paint and pencils when I was invited to Etienne’s studio.

I saw a painting on his desk. I couldn’t stop myself from commenting. It actually was an experiment of his. He replied:”Hey, but if you see that then you must be a painter!”.

What followed was a series of encounters and me getting back to painting. After a while I longed for some more technique without entering an academy. So I went to Moulin de Perrot where I met Alain Bonnefoit and his sumi-e inspired paintings. What a coïncidence!

Why Sumi-e?

 

How come it had such an effect on me. Because indeed, it looks simple but it is everything except easy. And good materials are quite hard to find in Europe. But then again you learn and experience so much while practicing that it becomes more than an art form, it’s a tool for personal growth too.

Sumi-e or Suibokuga

Both literally mean “inkdrawing” in their own languages. Japanese and Chinese to be precise. What started in China evolved to a very different result in Japan. Black ink painting was braught there by the Zen-monks in the 14th century. It was exclusively practised in temples for a long time. There are many differences between the 2 of them. In sumi-e for instance you limit the strokes to the bare minimum. In suibokuga there are often too many strokes ;-)

With this blog I hope to inspire people to give it a try. West and East. Including Japanese. They should be aware that a very beautiful part of their culture is getting lost in translation…

Share