Ik koos dus uiteindelijk voor een bezoek aan Awagami. Die kans kon ik immers niet laten liggen vond ik.
Het doel om binnen de 3 weken te voet de afstand tot tempel 24 te voet te overbruggen kon niet opwegen tegen de unieke kans om hier eindelijk een kijkje te kunnen nemen.
Ook hier bleek het om een familiebedrijf te gaan. Gerund door een Japanse die getrouwd was met een Amerikaan (vandaar ongetwijfeld de openheid naar de rest van de wereld toe, want verder ken ik niet heel veel kleinschalige Japanse bedrijven die exporteren, laat staan richting Europa.
Ik voel er wel een andere manier van zaken doen. Er is op dat moment een weekopleiding bezig (eentje die ik ken van de folders die ik er ooit over las bij Schleiper en dergelijke). Het is zeker de moeite maar het komt in mijn beleving zeker niet in de buurt van Echizen.
Ik keer voldaan terug naar mijn slaapplek waar ik die avond het transport regel voor mijn rugzak. Morgen is immers de grote dag. Op richting tempel 11 en van daar uit door naar het zwaarste stuk van de tocht met behoorlijk wat klimmen en dalennaar tempel 12…
