Over onderwijs, differentiatie, examencommissie

“Voor elk etiketje is er wel een vorm van extra ondersteuning, maar wat dan voor mijn kind?” Stelde een mama zich de vraag. Heel herkenbaar, ook het hele verhaal ervoor. Dochter en zoonlief zijn sterke leerlingen. Die kregen van de juf/meester ook extra uitdagingen. Die leerkracht wordt verondersteld om als een spin in spreidstand te gaan staan met aan iedere poot een groep kids met een ander etiketje.

In het basisonderwijs was het voor mijn kids al bij al nog meegevallen. Door hun hulpvaardigheid kregen ze ook wel eens de kans om andere leerlingen bij te staan. Dan kwamen ze heel voldaan thuis “ik heb aan 3 kindjes de staartdelingen nog eens uitgelegd”. Maar ooit komt het middelbaar met elke les een andere leerkracht. Er waren vakken die heel erg makkelijk gingen. Zo makkelijk dat de extra-uitdaging oefeningen klaar waren voor de rest van de klas klaar was met de basis.

“Begin jij maar al met volgend hoofdstuk op eigen houtje”, “hier zijn nog wat extra oefeningen”, het zijn klassiekers en eerlijk gezegd ook vrij begrijpelijk gezien de grote variëteit aan niveaus. We gingen hulp zoeken bij het CLB. “Hebt u uw dochter al eens laten testen op hoogbegaafdheid? Ik heb zo’n vermoeden…”. Ik zocht een oplossing, niet een etiketje, maar goed er werd uiteindelijk toch een alternatief gezocht voor het volgende hoofdstuk zonder verslag van een psychiater. Wat een gelukzakken zijn we toch.

Toevallig ontmoet ik op een netwerkevent twee mensen die begaan zijn met kids zoals de mijne. Ik spreek erover met mijn dochter: “Laat ons maar normaal proberen doen mama”.

Het leven kabbelde door. Er kwamen meer vakken die makkelijk waren. Er kwam een onderwijshervorming die voor extra differentiatie moest zorgen. “De leerlingen krijgen vanaf nu 2u per week FeedMe… daarin gaan we remediëren…”. Pas als ik tijdens de uiteenzetting expliciet vraag wat ze dan van plan zijn met sterke leerlingen lijkt er een kwartje te vallen. We gingen opnieuw een jaar in met vooral veel extra oefenen op wat gekend is onder de noemer “extra uitdaging”. Met de kerstvakantie in het vooruitzicht vertrouwt de klastitularis mij toe: “ik maak me toch wat zorgen, ze haalt heel goede punten maar liefst van al zou ze die verstoppen. Alsof ze gewoon doorsnee wil zijn en niet zichzelf”. Ook het leraren tekort laat zich ook voelen. Zeven uur studie per week is geen uitzondering.

En dan komt Corona. Lock-down. Afstandsonderwijs. Na een week is al overduidelijk: dit is peanuts. Ze slaapt uit, maakt taken en tegen 14u begint ze zich uit te leven in de keuken. Een paar weken later zet ze zich aan HTML en gitaar spelen.

“Wel leuk dat ze niet zien dat ik al klaar ben. Tenminste niet nog meer saaie oefeningen.” Het was het begin van een heel bijzondere periode.

“Kijk mama, misschien moeten we toch maar voor de examencommissie gaan.” Ze is 14, ze heeft zonet de website van Onderwijs Vlaanderen doorgespit, leerplannen gezocht, een vergelijkende studie van syllabi gedaan,…

Naarmate de weken vorderen wordt het steeds duidelijker. Deze meid terug naar school sturen, is als een vlinder terug in een cocon proberen stoppen.

“Kunnen we ajb thuis blijven dit weekend? Ik wil wel graag die cursus biologie afwerken”. Het was eind juli, jawel.

We wikken en wegen en tobben en ijsberen en overleggen. Dan is er een vriendin die zegt “je hebt ook een zelfsturend kind. Dat is nog een heel talent extra dat aandacht verdient”.

Ook al zijn de kosten niet min, het alternatief is een lijdensweg die we kunnen vermijden.  Wij hebben dan ook gekozen. Voor thuisonderwijs met begeleiding van Campus Cuesta. Er is geen weg terug, we gaan voor dat diploma middelbaar in Humane Wetenschappen op eigen wijze.

“Oh mama, moet je nu wat weten… wat ik echt graag wil, dat bestaat gewoon! Ik heb net de naam gevonden!” Neuro-psycho-immunologie. In ieder geval iets waar ze lang aan gaat studeren, dat is ons al beloofd.

Maar euh, mocht je zelf in dubio zitten dan deel ik hier graag een paar links die kunnen helpen bij je tocht:

 

We’ll keep you posted!

Share

… My Maps leuk!

Plannen met My Maps

Al jaren droom ik van m’n reis naar Japan! Dan droomde ik weg in reisgidsen en blogs en probeerde ik leuke adresjes te bewaren. Een hele opgave om al die verschillende formaten samen te brengen. Tot ik 2 jaar geleden Google’s My Maps ontdekte.

Telkens ik een interessant adresje of plekje ontdekte ging ik ze bijhouden in een aparte kaart online: My Map. Daarop paste ik codes toe per categorie. Ook voegde ik de nodige persoonlijke opmerkingen toe per punt.

Nu ik op vrij korte termijn mijn reis effectief wil plannen is dat erg handig. Je krijgt een goed beeld van bezienswaardigheden die op aanvaardbare afstand liggen onderling. Maar je kan er ook de afstanden mee opmeten, routebeschrijvingen genereren (jammer genoeg enkel met de auto).

Een stukje van MyMap Japan
Een stukje van MyMap Japan

 

Hoe je eraan begint? Surf naar My Maps en begin met een rondleiding.

Of open GoogleMaps en dan kan je via het menu linksboven naar My Maps navigeren.

Routebeschrijvingen

Binnen My Maps kan je routebeschrijvingen genereren voor je verplaatsingen met de wagen. Jammer genoeg zit de optie openbaar vervoer nog niet in My Maps op dit moment, maar ook daar is een oplossing voor. Combineer My Maps met de routebeschrijvingen van GoogleMaps voor de verplaatsingen met het openbaar vervoer en zelfs die ritten zijn vooraf al uitgevist… nou ja, dat hoop ik dan toch…
Koppig als ik ben ga ik de uitdaging aan: zelf bij mijn vriendin thuis in Tokyo geraken… Ik kom rond 10u plaatselijke tijd aan in Tokyo. Van daar is het nog een uurtje reizen. Zal ik daar geraken voor zij thuiskomt na een dagje werken?? Een uurtje of 7 de tijd, moet lukken ;-)

Andere toepassingen

Deze tool is ideaal voor het nakijken van afstanden tussen verschillende adressen. Je hebt ook de mogelijkheid om een reeks adressen in te lezen. Wat dan weer handig kan zijn als je visueel wil weergeven hoe ver bvb je klanten uit elkaar liggen.

  Verder lezen … My Maps leuk!

Share