Wat ik eerder had willen weten over ondernemen

5 jaar is het intussen geleden dat ik vol spanning toeleefde naar 1/10/2016.

Het jaar ervoor stond ik op de rand van wat niet mooi was. “Mevrouw, U gaat morgen NIET terug werken. U gaat wat mij betreft morgen vooral terug naar de dokter” zei de controle-arts. Ik ben hem nog steeds dankbaar voor de wake-up call!
Er kwam een einde aan een giftige arbeidsrelatie en na 3 weken Japan besliste ik om te springen. 6 maanden sollicitatieverlof stelden mij in staat om op te starten als zelfstandige. Op vandaag mag ik terugkijken op een bijzondere tocht waar misschien ook jij binnenkort aan wil beginnen.

Ik deel graag een paar inzichten die ik zelf graag wat eerder had voorgeschoteld gekregen. Samen met wat atypische boekentips. Hier komen ze!

Mindset is alles

“Of je nu gelooft dat het kan of dat het niet kan, je hebt altijd gelijk!” Henri Ford

Als sinds 2004 was ik zelfstandige, maar dan ik bijberoep. Maar te bang voor falen. De afgelopen jaren heb ik gezien wie de ergste vijand is: mijn eigen mindset.

Boeken die hielpen hier verandering in te brengen?

  • The Big Leap, Gay Hendrix
  • Life is a Game, Jan Vermeiren

Ondernemen doe je met een plan

Zo vaak hoor en zie ik mensen die net als ik vastzitten in bijberoep. Ze leveren fantastisch werk, maar er is helemaal geen plan. 

Zo las ik in volle lockdown: “Help! Ik ben net zelfstandige geworden en ben nu op zoek naar een manier om mijn diepvrieskoekjesdeeg te verzenden” … 

Echt?!? Er is dus erger dan ikzelf was.

Wat mij hielp/helpt bij het plannen:

Geldmindset

Wellicht het meest omstreden, maar geloof me vrij, voor mij een hele dankbare om mee aan de slag te gaan!

“Are you making a living or making a killing?”

Als je niet de juiste prijzen durft te vragen dan dreigt je zaak niet lang mee te gaan of ga je er zelf aan onderuit. Boeken waarvan ik vind dat iedere kandidaat ondernemer ze zou moeten gelezen hebben zijn:

  • Profit First – Belgische versie door Ilse Dieltjens Dit helpt enorm bij financiële planning op een heel toegankelijke en effectieve manier. Blij dat ik 5 jaar geleden Ilse’s eerste klant werd! Zonder haar had ik niet gestaan waar ik nu sta.
  • Happy Money – Ken Honda. Iedere transactie is geladen. Word je gelukkig van wat je doet dan voelt de beloning goed, doe je iets tegen je zin dan ervaar je de betaling misschien eerder als een schadevergoeding. Zelfs de meeste belastingen kan je positief laden, je kan immers enkel belastingen moeten betalen als je geld hebt verdiend.
  • The Soul of Money – Lynne Twist. Met dit boek ga je niet naar millionairs kijken maar naar de rol van geld in ons leven en specifiek binnen liefdadigheid. Als je hiermee klaar bent kijk je heel anders naar je uitgaven.   

Veel succes in je verdere stappen!

Sara

Share

Burn-out: te zwak om te werken en toch niet willen blijven liggen

Zo beschreef een kennis het onlangs. Hyperherkenbaar. Net ik, maar dan 5j geleden, EXACT 5j geleden. En daarom deel ik hier de tocht naar een ander leven.
De situatie op het werk had een ultiem dieptepunt bereikt. Een 5de leidinggevende in 1,5j tijd (voor de volledigheid ik veranderde niet van job he, de leidinggevenden hielden het gewoon niet lang vol bij dat bedrijf) vond het op haar eerste dag nodig om mij te behandelen als onbestaande. Bevend van de stress ben ik thuisgekomen.

Doktersverdict: overspannen. 1 week thuis.

Ik had nog gedacht: oei dan ben ik in totaal 6d thuis dit jaar, dat wordt controle.

Laatste dag ziektebriefje. Ik sta op en voel me beter, eigenlijk net goed genoeg om aanwezig te zijn. Maar ik herinner mij ook de uitbrander van HR aan een collega die dat had gedaan zonder medisch attest van werkhervatting. Misschien wat zot voor die laatste dag. Maandag zal ik me nog beter voelen en dan is dat voor iedereen beter.
Om 14u gaat de bel. Zoals voorspeld, controle-arts. Ook al was het in principe de laatste ziektedag. Ook al telde verder elke cent. Iedere regel diende tot in den treure te worden uitgevoerd zonder nadenken. Ik ben aan de grond genageld. Op slag beefde ik weer als een blad.
“Mevrouw, geen paniek. Blijft u aub ademen en doe 1 stap opzij zodat ik binnenkan”. Ik kan die zin nog altijd horen. Alsof ik ergens op Pluto stond toen ik hem hoorde.

“Mevrouw, beloof mij dat u terug naar uw huisarts gaat want dit kan echt niet. Maandag mag u echt niet gaan werken” zei hij na een kort gesprek waarin ik had gewezen op het feit dat als ik nu kon vertrekken ik tenminste nog 1u zou kunnen presteren op het werk, als hij dan even dat attest van werkhervatting kon maken want ja…

Maar het werd dus verlenging

Een controle-arts die je naar de dokter stuurt dat had zijn effect niet gemist.
Onze huisarts kende mij duidelijk te goed, die wist dat ze het B(urn-out)-verdict niet moest noemen. 2 weken extra thuis en dan terug voor controle. 

Ik zag het als een ultieme kans om die burn-out mythe uit de wereld te helpen.

Even ziek blijven leek even de enige optie om mijn psychologische veiligheid te garanderen. Die werkplek was voor mij zo toxisch dat er niet te overleven viel. Maar ziek blijven betekende ook op uitkering terugvallen en helemaal geen uitweg meer hebben. Zo was het althans in praktijk. Ik zou de derde zijn op ziekenkas dat jaar, de derde waar geen loon meer voor moest worden betaald en dus een probleem minder als ik lang genoeg thuisbleef, besefte ik.
Als een bezetene solliciteren dan maar. Sollicitatiegesprekken boeken bleek geen probleem, ze voeren dat was andere koek. Bij iedere vraag over mijn huidige job barstte ik uit in tranen. 3 keer in een week tijd. En bij die laatste had ik er thuis echt op geoefend, het mocht niet baten.

Thuisblijven was geen optie. Werken eigenlijk ook niet. Aanwezig zijn misschien nog net wel.

Ik deed alles om maandag 4/1 terug op post te staan en ervoor te gaan. Het resulteerde uiteindelijk in ontslag diezelfde week. Dat werd dan een volgend hoofdstuk in de horrorfilm. Opzeg volledig presteren noch uitbetalen was voor mijn werkgever een optie, mijn verlof moest eraf. Ze wouden mij niet meer zien, maar ook niet uitbetalen. Wettelijk gezien zou verlof nemen de opzeg verlengen, maar die wet kende HR nog niet.
Ik besloot het om te buigen, overtuigde later ook de vakbond om er niet tegenin te gaan. Ja ik had recht op dit en op dat. Maar ik wilde er alleen maar van af en zo snel mogelijk.
Dus plande ik verlof in voor de laatste weken opzeg.

“Ik weet wat jij gaat doen” werd thuis gezegd, “jij gaat naar Japan hé”.

Ik voelde instant een boost aan energie en adrenaline. Maar direct ook schuldgevoel. “Als jij hier maar uit geraakt”. Mooiste momenten uit een hele rare periode.

Dat vooruitzicht maakte dat ik mij uit mijn bed kon slepen, iets presteren en naar huis. Een snack in de mond, een uurtje dingen regelen voor de reis en dan bed in. Dankbaar voor mijn partner alles even overnam.

Toen kwam het exit-gesprek: als ik echt niet anders vond mocht ik zeker terug komen solliciteren. (WTF?!?)
Ik bedankte voor de kans en hoopte dat ik nooit zo laag zou hoeven vallen

En daar zit je dan. Een lening, geen job, 2 kinderen, heel veel willen maar bijzonder weinig aankunnen en toch dat vliegtuig op stappen. Niet normaal. Gelukkig kon ik de eerste dagen in Tokyo bij een vriendin logeren. Vaak keerde ik voor zonsondergang al terug naar mijn kamer. Uitgeput, maar telkens weer zoveel rijker en tegen dat ik thuis was toch ook behoorlijk heropgeladen en mentaal veel sterker.

Solliciteren liep al iets makkelijker. Maar “u bent te ondernemend” klonk het nu. Voor een zelfstandigenstatuut was het niet het moment dacht ik… want heel eerlijk, ik was nog lang niet de oude. Laat staan zelfs maar in staat om 40u/week te werken. Naast het solliciteren startte ik vrijwilligerswerk.
Wat later wilde een andere ex-werkgever mij tijdelijk terug aan boord. Ik ontdekte payrolling. Zo konden we in alle vrijheid en in functie van mijn energie-niveau samenwerken. Ik kon terug écht nuttig werk doen, voldoening krijgen, alles opnieuw opbouwen.

Het heeft ervoor gezorgd dat ik een jaar later kon starten als zelfstandige.  En kort daarna verdiende ik al opnieuw wat ik in loondienst had.

Hoe doe je dat dan?

Tja, het antwoord op die vraag ben ik lang schuldig moeten blijven. Ik deed dingen en daar kwam resultaat uit, dacht ik.

Pas toen ik in 2018 de Harada-methode leerde kennen besefte ik wat er was gebeurd. Er zaten in die techniek heel wat dingen die ik deed, en andere dingen die mij leerden waarom er weer andere dingen niet werkten.

Het werkte zo goed voor mij dat ik in 2020 ook Harada-coach werd zodat ik ook anderen kan helpen op hun pad. Benieuwd hoe jij aan de slag kan gaan? Lees het boek en/of neem contact op.

Share

Anders naar werk gaan kijken

Na mijn terugkeer uit Japan in 2016 was er dus heel wat veranderd in mij. Ik ging op een heel andere manier naar mijn leven kijken na mijn ontslag. Nog voor de afreis had ik voor een paar jobs gesolliciteerd en intussen waren er een paar gesprekken vastgelegd. Het was heel gek allemaal.

Een uitnodiging voor tests en gesprek om als intern trainer aan de slag te gaan bij een nationale organisatie. Ik stapte vol vertrouwen binnen want dit lag 100% in lijn met wat ik eerder deed. Ik kwam in een zaaltje terecht met 2 hyperstressed mede-sollicitanten. Ik had me nog nooit zo zelfzeker gevoeld! Ik dacht: jullie moeten eens alleen op reis, dan wordt dit voor jullie ook echt peanuts. Ga loopbaancoaching volgen en wring je toch niet meer in bochten voor jobs waar alleen het loonpakket je interesseert.

Lees: het was een klucht.

Het gesprek kwam eraan. Ik werd als eerste binnen gevraagd, blijkbaar omdat ik het sterkst had gescoord. Ook hier bleef ik gewoon op mijn strepen staan. Uiteindelijk kreeg ik te horen: “Mevrouw, voor ons is denk ik duidelijk dat we u heel graag aan boord willen. Maar denkt u er aub nog even goed over na want … en daarom vermoed ik dat u net iets te ondernemend bent voor ons”.

Dat woord ondernemend. Dat bleef maar terugkomen.

Uiteindelijk ging ik dan toch maar uitzoeken of er dan toch iets mee te doen viel, met dat ondernemend zijn… het zou uitmonden in Kanli.be

Share