Kōya-san

 Ook de berg waar volgens de overlevering de eerste zen-monnik zich vestigde die inkt meebracht uit China kreeg een bezoek… De mooiste door mensen gemaakte plekjes mochten helaas niet op de foto…

   
  
  
    
 
    
    
    
  
  

Share

26/2

Vandaag een derde en laatste EGG-gids die me langs de toeristische attracties leidde in Nara Park.

Jaarlijks wordt de berg tussen de 2 Zenboeddhistische strekkingen afgebrand om zo de wedijver tussen beiden tot niets te herleiden. En dan verder van schrijn naar pagoda naar schrijn… “oh, you’re so lucky!” de voorbereidingen van een huwelijk… “oh, you’re soo lucky! Unbelievable!” Dan nog wel het bruidspaar kruisen bij het verlaten van het schrijn… “Unbelievable!” Nog wel een huwelijk met een monnik…

Een beetje later, in de buurt van Todaiji tempel… “oh, you’re so lucky!” een hele reeks monniken, aan het repeteren voor het vuurfestival…

Er wordt voor mij gezocht naar een blaadje zonder nerf. Als je zo’n gevonden blaadje immers in je geldbeugel zou bewaren dan zou dit rijkdom brengen….

Na de lunch gaan we naar het cultureel centrum voor vrouwen waar ik een sumi-e les mag bijwonen. Gezien de reacties van Mevrouw Kono en Mevrouw Ito neem ik dus maar wat werk mee…

Het was fijn de kans te krijgen om die cursus eens mee te maken maar de stijl was compleet anders dan wat ik gewoon ben. Toch word ik ook hier met open armen ontvangen en krijg ik opnieuw complimenten op mijn werk. Ik sta er nog altijd wat verstomd van…

Share

すごい – 25/2

Een nieuw woord geleerd vandaag: すごい (sugoi)… en man, was ik verbaasd om te ontdekken wat de betekenis was!

Vanochtend was al bijzonder begonnen… ik had een uitstap van een halve dag gepland gekregen door EGG… had, want het liep even anders…

Yoshi vertelde gisteren al dat ze binnen de organisatie eigenlijk allemaal nogal benieuwd waren naar die “bijzondere Belgische” die zo graag meer wou leren over sumi-e… Wat moesten ze daarvan verwachten? Alle leden vonden het blijkbaar nogal spannend… Zouden ze wel genoeg kennis hebben om mij goed te helpen? Zou hun Engels wel volstaan? Stress alom!

Terug naar vandaag: Ik ontmoette Junko Asagi die zo vriendelijk was geweest om haar (rechter)buurvrouw -een sensei in sumi-e-  te vragen om mij te ontvangen. Maar toen ik haar ontmoette bij het station werd al snel duidelijk dat het dus niet bij de ochtend zou blijven! Intussen had immers ook de linkerbuurvrouw over de plannen gehoord en stond ze erop dat we ook bij haar zouden langsgaan. Zij heeft immers haar huis gedecoreerd ter ere van het meisjesfestival en wilde dat graag tonen…

Maar eerst dus langs Mevrouw Ito, die ter ere van mijn bezoek haar hele huis had omgetoverd tot galerij! Wat heeft deze dame allemaal bij elkaar geschilderd… van prachtige klassieke onderwerpen tot vijvers vol waterlelies die doen denken aan de doeken van Monet in Parijs tot een werk met zonnebloemen als Van Gogh maar dan eentje zo hoog als de kamer…

Ze wilde heel graag zien wat ik zoal schilder en zag er een heel andere stijl in. We bewonderden elkaars werk en konden dankzij Junko (onze tolk van dienst) honderduit praten over onze passie… Bij een kopje overheerlijke matcha met dito Japanse koekjes…

En dan gingen de studieboeken open… een hele bibliotheek vol… ik werd gevraagd er een voorbeeld uit te kiezen en dat even te proberen… ik koos papavers. Die had ik nog nooit geprobeerd en daarenboven sluiten die mooi aan bij wat EGG vooropstelt: vrede over de wereld brengen… Na 2 pogingen werd er van de andere kant van de tafel al goedkeurend gereageerd en voorgesteld om nog een ander onderwerp te proberen. 

  Intussen begonnen de dames ijverig andere soorten inkt voor mij te wrijven zodat ik ook die kan proberen. Dan verdween Mevrouw Ito, die ging op zoek naar ander papier. Wauw! Geweldig! En zo ging het een hele gezellige ochtend door, overheerlijk!

  En dan… verbazing! Ik vroeg of Mevrouw Ito soms wat voorbeelden zou willen schilderen… maar zij heeft blijkbaar sinds het ziekbed van haar man geen eigen werk meer gemaakt, en dat is 10 jaar geleden…

Intussen is het bijna middag, tijd voor een bezoek aan de Hina-poppen bij de andere buurvrouw. Ik zag al eerder Hina-poppetjes de laatste dagen. Meestal enkel de keizer en keizerin in de ramen van mensen die dochters hebben. Die poppetjes worden uitgestald omdat dit volgens de Japanse traditie geluk en een goed huwelijk zou brengen aan de dochters. Maar opgelet! Eens meisjesdag (3 maart) voorbij moeten ze zo snel mogelijk weer verdwijnen, anders brengt dit ongeluk!

Dus ja, ik verwachtte 2 poppetjes toen de deur naar de woonkamer openging… en daar stonden ze dan… 7 verdiepingen hoog, van de grond tot het plafond, een heel Hina universum… en dan in de hoek van de woonkamer daar bovenop nog een setje Hina poppetjes die door mevrouw zelf waren gemaakt, heel zorgvuldig gedecoreerd. Verbazingwekkend!

Zelfs de buurvrouwen vallen bijna achterover… gewoonlijk komen ze nooit bij elkaar over de vloer…

Uiteindelijk lunchen we met z’n vieren. We genieten van heerlijke soba op Chinese wijze, verrukkelijke koekjes, cakejes en vers fruit. Daarna op naar Mevrouw Ito voor een tweede sessie… maar eerst wil de Hina-buurvrouw ook even mijn werk zien… “Sugoi”. Vervolgens neemt Mevrowu Ito toch een fude in de hand om mij wat te leren. De buurvrouwen zoeken een voorbeeld uit, of ik dat ook even wil proberen… “sugoi, sugoi…” Nog een voorbeeldje… “Sugoi…” “sugooooi”

  
Bij het afscheid krijg ik ook nog kadootjes toegestopt, ik word gevraagd er mijn best mee te doen… Beloofd! En ik hoop stiekem dat mijn aanwezigheid vandaag wat energie kan brengen aan Mevrouw Ito om opnieuw zelf aan het schilderen te gaan…

Uiteindelijk was ik dus pas om 17u terug in Nara. Opnieuw te laat om de theeceremonie te gaan proberen die Yoshi had aangeraden… misschien volgende week…

Sugoi! Het klonk al mooi, maar vanavond wou ik toch even weten wat het betekende… sugoi… volgens Google translate: “Verbazend”

Da’s het enige juiste woord om vandaag te beschrijven! Wie had ooit durven denken dat ik zomaar even van het ene huis naar het andere zou lopen in Japan? En wie had ooit kunnen verzinnen wat ik achter die deuren allemaal zou zien?

Share

Sumi en Fude – 24/2/2016

Vandaag afspraak met Mr. Yoshimura van de Nara YMCA Goodwill Guides voor een themadagje :) En wat een droomdag was het alweer!

Sumi


Eerst op weg naar Kobaien, de plek waar sumi wordt gemaakt, de inkt die wordt gebruikt voor shodo en sumi-e. De naam Kobaien verwijst naar vroeger “Oude tuin met pruimelaars”. Dit atelier is reeds meer dan 400 jaar actief en werd in 1888 zelfs uitgenodigd om in Hongarije deel te nemen aan een beurs…Het is een plek vol traditie en vakmanschap, een hele eer om hier op bezoek te mogen komen… Ik kreeg alle stappen van het productieproces zorgvuldig uitgelegd.

Sumi-inkt wordt gemaakt op basis van roet en dierlijke lijm. Het was dankzij Marjon dat ik wist dat ik hier moest zijn om het productieproces in detail te zien en wauw, dat was de moeite. Het roet wordt geproduceerd van vegetale oliën zoals sesam, magnolia,… of op basis van dennenhars dat in schaaltjes met een wiek wordt opgebrand. Boven elk schaaltje staat een deksel om het roet op te vangen. Om je een idee te geven van de arbeidsintensiteit: elk kwartier wordt elk dekseltje een kwartslag gedraaid om de kwaliteit van het roet te garanderen! En dat de hele dag door!

 Dat roet wordt afgeschraapt en dan met dierlijke lijm vermengd. Omwille van geuroverlast mogen ze dit enkel in de winter doen en voegen ze ook de heerlijke parfums toe die wij gewaar worden bij het wrijven van onze inkt.

De inkt wordt gekneed om zich goed te vermengen en vervolgens in perenhouten mallen samengedrukt tussen klemmen.



Na een paar uur worden de inktstaven uit de mallen gehaald om vervolgens te drogen. Het drogen gebeurt ook in verschillende stappen. Eerst worden de staven tussen kranten en as gedroogd (in dit stadium worden ze elke dag weer ververst), later worden ze aan slingers van rijststro gehangen in een speciale droogkamer.


In de zomer wordt een deel van de inktstaven handmatig gepolijst met schelpen en later gedecoreerd…

Ik kijk er echt naar uit om met dit materiaal aan de slag te gaan!

Fude

Dan op naar Mevrouw Tanaka (1 van de 2 enige mensen in Nara die de Nationale titel kreeg voor levend erfgoed!). Dit is de enige fude-werkplaats in Japan waar alle stappen van de productie door 1 persoon worden gedaan. En ook hier weer enorm veel handwerk om te komen tot het beste resultaat.

De haren van paardenstaart en buik van het paard, van eekhoornstaart, van wezel, van geiten en van wasberen worden zorgvuldig geselecteerd. Dan worden ze gekookt, gekamd, gestreken en op maat geknipt.

 Daarna worden ze zorgvuldig vermengd en per rij tot een penseelkop gerold en met nori-lijm wordt de basis samengehouden. Die penseelkop wordt samengebonden en de basis wordt samengebrand. Vervolgens worden de stelen voorbereid en de penseelkoppen daarin gemonteerd. Tot slot wordt de kop verlijmd om zijn vorm te bewaren totdat hij gebruikt wordt.


Per week produceert Mevrouw Tanaka ongeveer 200 fude…

Shodo

Aangezien er momenteel in Nara geen sumi-e tentoon wordt gesteld stelde Yoshi voor om shodo te gaan bewonderen. Daar zeggen wij geen neen tegen!! Dus op naar het Nara City Museum of calligraphy in honour of Kason Sugioka.
En wauw! Ook dit was heel mooi… net de teksten die Marjon op haar werk zet, zo mooi en gratieus… Jammer genoeg een beetje een slechte belichting voor foto’s maar wie wil kan het boekje doorbladeren dat ik meenam. ;-)


Bijzonder om in deze werken ook de meester, gast en bediende terug te vinden die we ook in sumi-e nastreven. En oh zo fijn om er de vertaling bij te krijgen (al vond Yoshi dat ik dat niet mocht overroepen want elke lezer hoort zijn eigen interpretatie te geven aan deze gedichten om ze te kunnen vertalen)…

Matcha

Jammer genoeg bleek het theehuis intussen gesloten, maar Yoshi liet niet na om de dag af te sluiten met match thee met rijstcake…

heerlijk!

 

Vandaag was een dag volledig in het teken van vrede. Innerlijke vrede dankzij sumi-e (en shodo), maar ook de wereldvrede… want dat is het doel van Yoshi: door elke toerist die hij vrijwillig gidst te vragen om vrede over de aarde te verspreiden. Daar gaan we voor!

Share

Reizen naar Japan – Japan 4 Kids ;-)

Ik hoor dat mijn schavuiten mijn avonturen graag delen op school daarom… wat is er zo anders aan Japan?

WC’s met een gebruiksaanwijzing


Zeldzaam zijn de toiletten zonder sproeifunctie om je achterste een douche te geven. Meestal is er ook brilverwarming (in privéwoningen soms vervangen door een dekentje rond de bril…). In veel gevallen is er zelfs de optie om je toiletgeluiden te verhullen met het geluid van een kabbelend beekje… Alle luxe in het kleinste kamertje…
En die kamertjes vind je dan ook nog eens overal! “Mama, ik moet pipi doen!”, dat is hier nooit een probleem!

Maar er is meer… ze kunnen hier nog meer water sparen als bij ons want je wast je handen met het water voor de volgende spoelbeurt!
WC met dubbele spaarfunctie

Hoogachtend geachte eerwaarde bezoeker

Beleefdheidsvormen… Sumimasen! (Sorry) Is een woord dat hier voor bijna alles wordt gebruikt en “Gozaimasu” wordt ook achter veel achter geplakt. Oh ja, en dingen geven en krijgen doe je hier met 2 handen en stevast met een buiging!

Pantoffels

schoenrekken bij de ingang van een museumOoit al op pantoffels door een museum gelopen? Of zelfs op je kousen? Hier moet dat vaak… Tof hé?
Maar er zijn nog veel andere plekken waar je je schoenen achterlaat, maak je klaar voor de pantoffels!
Het strafste pantoffelmoment? Wanneer je op de verplichte binnenhuispantoffel bij de karaokebar naar het toilet moet. Je trekt de WC-deur open en daar staat dan een paar “WC-pantoffels” klaar… Dus even schoenen wisselen om naar het toilet te gaan!

Baggage(lockers)

Coin Lockers

Overal vind je plekken om je van je baggage te verlossen. In elk treinstation (hoe klein ook), in winkelcentra,… en als je baggage moet vervoeren dan kan je gebruik maken van Ta-Q-bin. Japanners reizen zelden met bagage, de treinen zijn er dan ook niet op voorzien…

Paraplu’s

Regenschermen zijn hier eerder een noodzaak, al is het maar om je ogen te beschermen tegen… paraplu’s van kleinere mensen. Daarenboven, als het hier regent dan lijkt het hier ook harder te gieten, dus die dingen komen hier ook echt van pas ;-)

Aangezien al die paraplu’s nogal wat water binnen zouden brengen moeten ze hier buiten aan een museum worden achtergelaten in paraplu-lockers zoals deze… zie je hoeveel het er zijn?

Share

Papierparadijs Echizen 21-22/2

21/2

Vandaag afspraak bij Mr Fukuda, erkend als cultureel levend erfgoed. Ik krijg er een workshop aangeboden in Suminagashi Japans gemarmerd papier. Dat leek even naast de kwestie maar in realiteit heb je dezelfde state of mind nodig om het volgens de regels van de kunst te doen! En ook al was er geen vertaler aanwezig en verstonden we geen woord van elkaar was het een geweldige ervaring.


Heel bijzonder hoe water en inkt op elkaar reageren als je heel dichtbij kijkt.

 

 

Na de middag breng ik een bezoek aan het washi-museum van Echizen. Zelf een velletje papier geschept. Papier wordt hier na het scheppen eerst met sterke vacuum aangezogen en dan in een oven gedroogd. Na 10 minuten heb je je eigen velletje mee naar huis, kurkdroog. Da’s wat anders dan de droogtijden bij ons ;-)

Klein staaltje papierkunst in de museumshop…

22/2

Vandaag had mijn gids een afspraak geregeld bij 2 papierworkshops. Echizen bleek echter echt heel landelijk, zo landelijk dat de WIFI het niet overal deed en ik hopeloos verloren fietste op weg naar de eerste afspraak. Maar geen nood, ik werd met open armen ontvangen bij opnieuw levend erfgoed…

Oki Keiji schept het papier voor de diploma’s van Universiteitsstudenten van Tokyo wanneer ik aankom. Diploma per diploma met de hand, elk blad in 3 laagjes en met watermerk. Indrukwekkend!


Naast dit papier wordt hier ook nog papier geschept voor aquarel en etsen. Allemaal op basis van de mitsumatavezel. Niet echt mijn winkel dus, maar wel interessant om al deze verschillende papierwerkplaatsen op zo’n kleine oppervlakte samen te vinden.

Dan brengt Mevrouw Oki me richting Ryozo, de werkplaats van de familie Yanase. Hier vind ik een indrukwekkende installatie.

 Het is nog altijd handgeschept papier, maar hier letterlijk aan de lopende band. Zowel man als vrouw, 2 generaties samen staan hier papier te scheppen. Inpakpapier voor luxesnoepgoed in 2 kleurtjes.

In deze werkplaats wordt ook nog kantpapier geschept en papier voor Japanse wanden.  Mr Yanase geeft mij wat staaltjes mee en Yasuhiro, de “papier-samurai”, brengt me bij de kers van vandaag: de werkplaats van Heizaburo. In deze werkplaats wordt niet enkel het meest geschikte papier gemaakt, het is heel zacht en fluisterend papier… dat bevestigt voor mij nu al wat iedereen hier beweert: het is papier van de hoogste kwaliteit…

Mr Heizaburo is 2 maanden eerder overleden, maar zijn dochter nam de zaak over en is door Yanase zonet bereid gevonden om mij te ontvangen. Wat een eer! En wat een werkplaats! Hier werken tientallen mensen. Ze verwerken er de vezels van kozo, gampi en mitsumata tot sumi-e en ander papier.


 Ik krijg hier een uitgebreide rondleiding van het voorbereiden van de vezels tot het drogen van de vellen. Uiteraard heb ik papier bij en kan ik niet wachten om het ook te gaan gebruiken!

Share

Op naar Echizen

Het regent pijpenstelen! Het giet!

Ik maak dus van de nood een deugd en ga er rustig tegenaan deze ochtend. Eerst even de baggage verzenden. Hier heb je een speciale dienst voor: Ta-Q-bin. Voor een appel en een ei verzend je daarmee je baggage naar de andere kant van het land. Gelukkig kan je hen ook vragen om hun efficiency on hold te zetten (gewoonlijk doen ze dat ook nog binnen de 24u). Zo kan ik dus licht gepakt naar Echizen, en krijg ik mijn baggage terug in Nara.

De weinige baggage die ik nog heb wil ik ook graag even kwijt, dus even langs het station (in elk station en ook in vele departmentstores vind je hier zeeën van lockers, superhandig!!).

Daarna keer ik terug naar de Zen-tempel (ik wilde graag de stempel en Mayu vertelde ook dat het één van de weinige is waar je ook het interieur mag bekijken).

Waauw! Dat was de moeite, maar geen foto’s toegestaan binnen dus jullie zullen het moeten doen met de buitenkant! En ook die is de moeite… nu snap ik waarom het regent… ik had me gisteren nog afgevraagd hoe die grachtjes er dan zouden uitzien…

img_0423

img_0405

img_0383

img_0397

img_0411

Daarna op weg naar Echizen… nou ja, bijna… eerst de juiste locker vinden (gelukkig had ik een foto getrokken van het plan bij de uitgang), dan een zetel reserveren (had ik beter vanochtend gedaan)… trein gemist. Dus de volgende genomen… maar het regende nog altijd…

 

WAT EEN GELUK dat het regende! Het leek wel of ik door een suibokuga-landschap reisde… ook de bus nemen ging nog vrij vlot, al werd wel heel duidelijk dat ik nu echt aan het diepe eind van het taalbad zit! ;-)

img_0431

img_0430

En dan die ontvangst! Ik werd door iedereen getrakteerd, op eten, drinken én op karaoke… dat moesten dan wel de Carpenters worden hé…

img_0443

img_0446

Share

Thank you!

De titels voor deze posts beginnen een alsmaar grotere uitdaging te worden. ’t Is alsof ik op zo’n taart in laagjes zit en elke dag wordt daar een nieuw laagje onder geschoven…

Ik bedenk wel dat jullie, ondanks de tekst en beelden nog veel missen… dus bij deze een poging om jullie al een stapje dichterbij te brengen…

Geur

Die kan je best simuleren door een kop popcornthee onder je neus te zetten terwijl je verder leest, of wat wierook. Niet direct bij de hand? Dan zou ik even langs Hashi surfen…

Geluid

Vaak nogal overheersend aanwezig… bij elk kruispunt is er een koekoek (al is dat dus geen vogel maar de hulp voor blinden en slechtzienden)…
In elk station, winkelcentrum,… “elevatormusic”, instrumentale Amerikaanse klassiekers… zoals bijvoorbeeld deze die al een paar dagen door mijn hoofd spookt. Zet die effe op voor je verder leest ;-)

Over naar vandaag 19/2

Vandaag eindelijk de ontmoeting met Mayu, die al zoveel voor mij deed de afgelopen weken.

Eerst een bezoek aan het bamboe-bos van Arayashima. Mayu had dat vroeg gepland zodat er minder volk zou zijn… het was verlaten ;-) Zelfs Mayu had het nog nooit op deze manier kunnen bezoeken… Bij het schrijn aan de ingang van het bos maak ik van haar aanwezigheid gebruik om uit te vissen waarvoor al die geluksbrengers nu precies dienen… “Voor veel kinderen” “Neen, dank u” “Voor een mooie nieuwe relatie” “Nieuw heb ik niet nodig want mooi heb ik al” … en zo gaat het dus even door…

img_0349-1

We gaan dan maar zonder geluksbrenger verder met het bezoek aan het bos…

img_0342-1img_0339

Bij de uitgang merken we plots een pad op zonder schutting en besluiten ook daar even door te wandelen. Daar komen we 2 kleine beeldjes tegen met Yen-muntjes op het hoofd. Dus vraag ik mijn gids uit… “Dat doen mensen om de goden te danken voor alle mooie dingen die gebeuren”. Dat was het dus, hier moest ik dus even aan deelnemen!

img_0346-1

Vervolgens gaan we richting buitenwijken voor de lunch. Op aanraden van Mayu voor de Kaisendon (Sakana no dombori – dombori met vis) gegeten. Zalig lekker! Een rijstschotel met rauwe vis erop en viseitjes.

Dan naar de afgesproken plek waar we met een paar andere leden van de Good Samaritan Club hebben afgesproken. Samen gaan we naar de ruimte die Mevrouw Kono speciaal voor ons heeft afgehuurd voor een sumi-e workshop. Heel verrijkend die ervaring! Fijne complimentjes gekregen van de sensei! Een heel andere manier geleerd om het penseel te vullen, geleerd hoe bamboe in de wind te schilderen en de theorie meegekregen om ook bamboe in de regen te gaan schilderen! Kortom, een hele hoop! Heel blij dat ik dit mocht meemaken!

img_0369-1

Maar toen was de dag dus nog niet om… Mevrouw Kono had ook een tentoonstelling aangeraden…

Op het domein van de Shokokuji tempel (2de van de 5 Zen-tempels van Kyoto) in het museum Jotenkaku zouden we vooral de werken observeren van 伊藤若冲 – Itō Jakuchū. Super!

Maar… dit was dus nog maar de slagroom, Mayu had ook een adres van een winkel meegekregen…

En dus stonden we een half uurtje later voor dit winkeltje… allebei bijna sprakeloos voor dit geveltje…img_0376

De dame van de winkel wilde eerst zien wat ik al presteerde bij Mevrouw Kono… “Ik zie dat dit geen werk is van een beginner” (Oef! ;-)) “Blijf aub zolang u wil en vraag er maar op los!” Wat kan een mens meer wensen? Ze heeft voor mij bijna de helft van haar winkeltje uitgehaald :-)

Dank je, Mayu, voor de geweldige dag!

 

Share

Blijven plakken

De benenwagen sputterde vanochtend. Gelukkig verblijf ik op 100m van het station. Even langs het infopunt.

Sommige stadsbussen bleken toerismebussen te zijn. Voor 500¥ een dagpas genomen. Daarmee kan je dan naar de voornaamste bezienswaardigheden rijden en onderweg krijg je de info ook in het Engels mee. Heel handig.

De dame van het toerismekantoor had 5 grote bezienswaardigheden aangeduid op de stadskaart en alles ook nog eens in het Japans uitgeschreven. Dat kon niet misgaan!

Maar kort voor we de eerste trekpleister aankwamen weerklonk door de luidsprekers: “We naderen nu Kitano-Tenmangu Shrine, bekend om zijn kersenbloesems. Hier wordt de godin van de studenten en de shodo aanbeden”…

   
    

  
www.kitanotenmangu.or.jp

Morgen grote dag! Eerste Japanse gids, eerste Sumi-E hier…

 

Share