Sara vindt...

Eerste kwartaalaangifte

2016… 't Zijn bijzondere tijden… een korte samenvatting… of eerder, ochotte, een aangifte van het eerste kwartaal…

iemand die me héél nauw aan het hart ligt die na 20 jaar (eindelijk) een einde maakt aan een relatie die hem kapotmaakte: "so glad you're back Mr X!"
voelen hoezeer ik tot hiertoe toch nog voorbeelden heb proberen volgen… hoewel ik ooit als über-rebel werd gezien toen in ik als Vlaamse koos voor een Franstalige Hoge School ;-)
het einde van een job die mij stilaan te veel werd… en blijkbaar ben ik niet alleen ;-) Gelukkig stopte het bij hartkloppingen en hoefde het geen burn-out te worden
na jaren dromen, dromen achterna kunnen reizen… helemaal alleen, 3 weken lang zowat alle grenzen verlegd… dank jullie, schatjes!
gevraagd worden om erover te bloggen
bloggen
zoveel positieve reacties krijgen…
een geboortekaartje mogen maken voor mijn metekindje
eindelijk dat ondernemersidee verkennen…
toch nog meer vacatures vinden die zouden kunnen matchen
solliciteren
toch niet echt overtuigd raken
praten over wat ik wél wil
vanalles meer op mijn pad vinden
…

De kloof met

tegen je zin vroeg opstaan,
doen waar je voor betaald wordt, niet waarvoor je voor de job koos
in een omgeving waar elke vorm van samenwerking onmogelijk wordt gemaakt
waar je totaal op, leeg van de zinloosheid van het alles thuis van komt

… kan niet groter zijn…

Vergeleken met eind 2015 is het nu beestig druk… en toch… nu is het niet langer een gebrek aan energie dat mij remt… eerder een gebrek aan plaats in de agenda. :-s

Vandaag heb ik voor mezelf de knoop doorgehakt: het vierde kwartaal van 2016 wordt zeker mijn eerste kwartaal! Nu maar zorgen dat alles voorbereid geraakt… Als je wil weten hoe dat loopt… volg gerust deze blog![:]

UPDATE: Hier is de website van mijn zelfstandige activiteit: www.kanli.be

Geboren!

Deze week werd ik meter!

Dat wil niet enkel zeggen dat de familie een meesterwerk rijker is geworden… Ik mag ook eindelijk uitpakken met de tekening die ik speciaal voor haar geboortekaartje maakte ;-)

De opdracht was gelukkig vaag genoeg ;-) Niet te roos en simpel… Eigenlijk verwachtte ze daarmee dus een ingekleurd tekeningetje… maar tijdens het schetsen kwam ik toch meer in de verleiding om er de sumi-e sfeer in te verwerken… en dat bleek van bij de eerste schetsen een schot in de roos! OEF!

Dan kwam de uitdaging: een digitale tekening in sumi-e stijl… eigenlijk een beetje een contradictio interminis (voorlopig toch want nog altijd aan het sparen voor de iPad Pro ;-)). Want zelfs met een Wacom-tablet verlies je toch altijd wat van de gevoeligheid bij het tekenen en die van mij herkent enkel snelheid, nog geen druk… Op papier met inkt en penseel kan ik daarenboven ook nog spelen met het laden van mijn penseel… Daarna de hele boel ook nog eens naar vectoren vertaald krijgen om de drukkwaliteit te vergroten…

Kortom, ’t was toch wel eventjes puzzelen… uiteindelijk gefixt gekregen dankzij de fantastische ArtRage en Inkscape software… Daar ben ik al een hele tijd fan van trouwens… Van die 2 ben ik uiteraard al gaan uitvlooien of ze binnenkort ook op die iPadPro gaan werken… ArtRage: OK, en daarna zullen we over moeten schakelen op een andere computer voor Inkscape… daar kan ik mee leven…

Intussen is Lexa geboren! Welkom, metekindje!

Dus grote test voor mij: wat zouden anderen van mijn tekening vinden? Ik kreeg intussen duimpjes omhoog voor de tekening van de oma’s, opa’s, peter,… en zelfs mijn tantes… Na de reactie van m’n zus was ik het al aan het overwegen, intussen ben ik het rotsvast van plan… er komen meer van deze tekeningetjes…

Dit is een geboorte, het begin van iets nieuws…

Uitbrander zonder woorden

Ja echt, ik kreeg fameus op mijn donder de laatste tijd!

Alain Bonnefoit (de aanleiding van al mijn sumi-e gekte eigenlijk) en Marc Bauer-Maison stelden samen met Carole Montigny tentoon in haar atelier in Parijs… Marc kwam daarvoor nog eens vanuit Canada overgevlogen… het was intussen alweer 2 jaar terug dat ik de sumi-genoten nog eens zag… Tada! Dat werd dus een weekendje Parijs met mijn gezin… 1 à 2 uurtjes tento en dan, eropuit onder ons 4!

Onderweg ernaartoe beseften we elke 100 km meer dat we vanalles vergeten waren ;-) … maar terugkeren was nooit een optie… we zouden de uitstap wel aanpassen aan de ontbrekende wandelschoenen…

Het weerzien was magisch… prachtig om te zien welke weg Carole en Marc aflegden… en dan kwam het… Alain: “En, werk jij nog?” Ik: “Ik werk momenteel aan een ondernemingsplan…”

Geef toe, dat had ik toch mooi verwoord hé, … wel, neen dus, compleet naast de kwestie! De blik die ik kreeg boorde me compleet de grond in… helemaal tot aan de andere kant van de planeet, ergens in Japan… én terug… Terug in de tijd zelfs… helemaal naar eind 2015.

Want ik wist nochtans beter! Sinds die lezing van Thomas Siffer in december 2015… Hij vroeg toen iemand in de zaal wat hij deed, en die begon toen ook over z’n werk… Of hoe we onszelf herleiden tot onze broodwinning… Ik had me voorgenomen me daar niet meer mee in te laten… En toch nog was ik erin getrapt!

Alain had groot gelijk om mij zo aan te kijken! Alle ingrediënten voor een perfecte bolwassing zaten erin: Wake-up call: hoog tijd dat ik wat meer ga werken! Duwtje: Dat hij dat verwacht, dat zal dan wel betekenen dat er ergens iets belovends in zit…

En dan gingen we door over de trip naar Japan… en dat we ons weekendje hadden moeten verlengen, dan was er wat meer tijd geweest… kinderbedtijd naderde… “Zeg maar… als jullie nu eens mee zouden lunchen morgen?” Dan zou hij ook even tonen wat voor leuk nieuw tekenmateriaal hij had ontdekt…

En zo kwam het dat de vergeten wandelschoenen enkel maar ballast hadden kunnen zijn … nu de meester voor ons kookte en de uitstap werd gesoupeerd… en dat nieuwe materiaal… my god! IPad Pro! Ik had eind oktober vorig jaar nog getwijfeld om een Cintiq van Wacom aan te schaffen… zo blij dat ik dat niet deed!

Jawadde en dit is dan nog Mac ook… en zie die stylus… goh… – zou het dan toch voorbestemd geweest zijn dat ik van Visa in Japan mijn centen niet mocht uitgeven? – Drukgevoeligheid… dé ontbrekende schakel om van de iPad een “super” tekentool te maken, een “califragilistic” groot retinascherm , een “expiali” stylus die het zicht niet belemmert en “dotious!” blijkbaar kan die zo worden ingesteld dat je handpalm wordt genegeerd… woohoo, ik ben helemaal pro iPad Pro… maar dan alleen maar om te “werken” hé! Alle andere apps zijn zeker en vast ballast!

Maar… even terug naar de uitbrander… sinds ik terug ben uit Japan regent het zo’n vragen: “Werk je nog?” “Schilder je nog?” “Wanneer stel je tentoon?”

Dus Alain en alle anderen, bij deze nog eens: ja, ik werk nog! Maar het kan beter… meer tentoonstellen zou al een goed begin zijn… als er iemand een tip heeft, altijd welkom!

De toekomst van de administratieve job

Ik ben al een tijdje bewust van de sterktes van mijn administratief profiel en in de ban van de zoektocht hoe ik dit kan inzetten om ook anderen te helpen om zichzelf om te tunen naar een “gewild administratief profiel”. Een van de pistes is via training te werken aan zelfredzaamheid op PC, want eerlijk waar: ’t is alleen maar omdat ik weet wat ik kan vinden en hoe ik moet zoeken dat ik vaak sneller de oplossing vind dan de meeste collega’s…

Maar is daar wel vraag naar?

Wel, vandaag kreeg die denkpiste een dikke duim… Cevora onderzocht welke vaardigheden er (zullen) worden verwacht van een administratief medewerker. In de white paper “Administratieve beroepen en taken – vandaag en morgen” vind je de resultaten van dat onderzoek.

Zelfredzaamheid in Office en op de PC wordt hierin als eerste vernoemd. Terecht, zeker als je het volledige document leest, waarin ook de stille dood wordt aangekondigd van de algemene profielen en het doorschuiven en herverdelen van die taken binnen teams.

Hoog tijd voor administratieve medewerkers om hun kunde up to date te houden. Een standaardopleiding Excel om hen te helpen is wellicht één van de eerste pistes die in u opkomt. Volgens mij is dat al lang geen optie meer want de meest rendabele verbeteringen in administratie liggen ergens tussen de database en een of ander randprogramma… Iets waar zelden aandacht aan wordt besteed in een oplossing Excel. En die databases zitten achter vele verschillende façades van software. Software waarvoor de ontwikkelaars steeds minder heil zien in opleiding – onder het mom van “onze software is zo gebruiksvriendelijk, dat hebt u helemaal niet nodig”- of waarvan de prijzen zodanig hoog zijn dat daar zwaar op wordt bespaard of waar er bij de opstart wel nog enige aandacht voor is maar nadien alle opvolging wegvalt.

De gebruikers van het eerste uur kunnen er dan wel mee overweg – of toch met die functies die ze begrepen hebben toen ze een opleiding kregen bij de opstart van de database. Al wie later aan boord kwam krijgt die opleiding dan via-via… zoals vroeger bij de doorzeg-telefoon-spelletjes… herinnert u zich nog wat dat gaf aan het einde van het rijtje? Hoe verschillend was dat zinnetje dan precies? Inderdaad, vaak totaal verschillend!

Verwondert het u dan nog dat die hypergestructureerde databases voor ERP en CRM (zoals SAP, Salesforce, noem maar op) steeds vaker gewoon vierkant draaien? Shit in, shit out… right? Ook de aandacht voor pitfalls ontbreekt bij veel administratieve medewerkers. Voor mij maakt dat deel uit van zelfredzaamheid op de PC: Voldoende inzicht hebben in de processen die in de software werd geautomatiseerd. Zich bewust zijn waar de data die ze behandelen vandaan komt en tot wat die uiteindelijk moet leiden zodat ze in staat zijn de dingen tijdig in vraag te stellen en oplossingen te zoeken.

Soms moet je zelfs nog iets verder denken, als 4 stakeholders correct moeten worden geïnformeerd over dossiers met 7 betrokken partijen bijvoorbeeld… Dan kan je ofwel heel zwaar investeren in de informatie aan die 3 partijen die de input verzorgen, zodat ze weten met wie ze moeten communiceren. Of je zorgt voor een platform dat de werking voor de partijen aan de input-kant vergemakkelijkt en tegelijkertijd zorgt dat alle anderen ook op de hoogte zijn. Dan krijg je duimpjes van alle kanten, maar dan moet je wel het lef hebben om een stuk van je eigen taken te automatiseren…

Ben je dan niet bang om je job te verliezen? Neen, hoegenaamd niet! Zo’n projectjes zorgen ervoor dat je opvalt op de werkvloer én daarbuiten. Dat je meer kennis en ervaring opdoet, dat je kansen krijgt om soortgelijke dingen te doen… en da’s precies waarom ik anderen wil helpen en leren om (de mogelijkheden van) hun PC beter te begrijpen.

Update: Waarom een standaardopleiding in Excel niet langer volstaat

Zwart op doek

Deelneming en steun aan al diegenen die getroffen werden door de aanslagen in Brussel…

Op doek…

Waar wij nu naar kijken is zwart, een klodder mat en doods dekkend acrylzwart op het veelkleurige doek van onze maatschappij… en toch gaan er stemmen op om dat zwart met zwart te proberen veranderen… Ik zou liever tonnen wit en kleur zien aanrukken…

We kunnen maar 1 ding doen en dat is: kin omhoog en samen gaan voor een mooi leven met respect voor elkaar. Laten we de creaturen die ons willen verhinderen te leven niet toelaten ons leven in lockdown te brengen!

Verder lezen Zwart op doek

Terugreis

Donderdag 3/3

Tijd om op te krassen! De reis terug naar Tokyo is te lang om morgen aan te vatten en op tijd in de luchthaven te geraken dus beginnen we er nu aan. Eerder deze week had ik het idee om de Daibutsu van Kamakura te bezoeken, in plaats van een middagje Tokyo. Dan heb ik die ook gezien en hopelijk daar ook meer geluk om een locker te vinden zodat ik niet moet sleuren met een valies… dus even een omwegje.

De tweede valies gaat vlot de locker in, toch wel heel handig die lockers in quasi elk station en winkelcentrum… zouden ze bij ons ook eens mogen overwegen!

Slecht nieuws, de daibutsu wordt gerestaureerd en is dus niet zichtbaar. Maar hey, niet gewanhoopt! Deze reis zou deze reis niet zijn als hier niks anders op mij ligt te wachten… Dus langs het toeristenkantoor… Tada! Ja er staat nog altijd een stelling rond maar de afscherming is deze week verwijderd dus zijn gezicht is terug zichtbaar, hihi! Daarenboven nog 2 attracties… of eerder 3 want ik had al gelezen dat de oceaan ook op wandelafstand van de daibutsu ligt ;-)

Uiteindelijk besluit ik na de Daibutsu – die mij na die overweldigende pracht van Todaiji eerlijk gezegd wat op mijn honger laat zitten – naar de oceaan te wandelen. Zo kan ik toch nog van vakantie spreken ;-) want dan heb ik bovenop al de rest ook nog zout water tussen mijn tenen gehad.

Wanneer ik terugloop naar het station valt op dat het meisjesdag is vandaag… taartjes volop in de aanbieding, lekker!

Op dan maar naar mijn laatste avondmaal in Tokyo met Els en Saskia. Yes, ik mag kiezen! Kaisendon natuurlijk!

Vrijdag 4/3

’t Zit erop! Tijd om naar de luchthaven te vertrekken! Op de trein nieuws over de vermiste vlucht van Malaysian Airlines… euh, moet dat nu?

Ik had 2u30 gerekend om de WIFI-hotspot in te leveren, de eerste valies op te pikken en in te checken … wat uiteindelijk nog maar net genoeg blijkt gezien de drukte en het feit dat de vlucht wordt vervroegd. Deur gaat dicht, klaar om te vertrekken, en dan… Ladies and gentlemen… drukverlies op de waterleidingen, de technische grondploeg lost het zo snel mogelijk op. Maar 10 minuten worden er 30 en uiteindelijk zelfs 120… benieuwd of we de trein vanavond nog halen! Niet dus! Maar goed, we zijn toch thuis geraakt…

Zentuin en Vuurfestival

Vandaag dacht ik nog een bezoek te brengen aan Masaki Museum, op aanraden van Yoshi, maar bij het plannen krijg ik al gauw te lezen dat woensdag de sluitingsdag is… iets anders dan maar… De shopping van gisteren viel deels in het water, dus vandaag dan maar laatste shopping in Nara, gevolgd door een bezoekje aan Isuien Garden zoals Yoshi had voorgesteld.

En wie kom ik tegen onderweg? Yoshi! Heel tof weerzien!

Maar goed, dus ook Isuien Garden gezien. Inderdaad de moeite.

En dan is het tijd voor de kers op de taart: het vuurfestival. Maandenlang zijn monniken in de weer met het vervaardigen van toortsen die elk tientallen kilo’s wegen en worden gemonteerd op lange bamboestammen. Die reuzetoortsen worden dan aan de voet van een overkapte trap aangestoken en door de monniken naar boven gedragen. Daar aangekomen worden ze de tempel rond gedragen. Aan elke hoek wordt gestopt, de toortsen worden tot over de menigte uit geschoven en rondgedraaid. De gensters vliegen in het rond en vallen te midden van de toeschouwers! Sugoi! Dan wordt de toorts terug binnengehaald en gaat het in looppas naar de volgende hoek, De vlammen rekken helemaal uit tot in het gezicht van de dragers… Oranje vuurwerk waarbij de knallen worden vervangen door taikodrumspel… Prachtig einde van mijn verblijf in Nara!

VVV (Verdomd Vervelende Visa) 1/3/2016

Mijn dagen in Japan beginnen geteld te geraken, hoog tijd om nog even terug te denken aan de vragen die ik kreeg om materiaal en thee mee te brengen… gezien ik Mount Inari nog steeds niet heb bezocht en er in het vlakbijgelegen Kyoto er ook valiezen zullen te vinden zijn, keer ik dus terug die kant op.

Eerst langs de Takqubin, zodat mijn eerste koffer ten minste al op de luchthaven geraakt.

Dan naar Mt Inari, waar het plots begint te sneeuwen. Zalig! Ook dat gezien te hebben, onwaarschijnlijk. En ja hoor, dit werd al aangekondigd als 1 van de grootste trekpleisters en dat was meteen duidelijk. Super veel volk aan de voet van de berg, maar ik ben hier nu dus ik ga even door tot aan de torii. Toch wel indrukwekkend, dus door de torii, de berg op. Onwaarschijnlijk hoe lang die torii gangen wel zijn!

Intussen is het al 14u en heb ik de top blijkbaar nog lang niet bereikt. Ik hou het voorbekeken want wil ook nog in Kyoto geraken voor wat shopping.

Slecht idee want daar is VISA het niet eens mee! VISA blijft ondanks de controles in België onbruikbaar. Blijkbaar is het voor hen uitgesloten om te betalen in een stad waar je kort voordien hebt gelogeerd… Alle pogingen werden daar blijkbaar aanzien als frauduleus… Hoog tijd voor Virgin VISA, dat denk ik ervan!

Momentje, eerst een complimentje!

1 maart is/was complimentendag… Dus hoewel ik nu geacht ben die verdomde VISA opnieuw te testen even een speciaal momentje, eentje zonder prentje 😉

Want hé, ik zit “alleen” in Japan… Maar hoe was ik alleen tot dit punt gekomen?

Zou ik mezelf zo ver hebben gekregen om van een heel moeilijke werksituatie de kans te maken om dit te doen zonder dat Jan Vermeiren Life is a Game had geschreven of zonder dat Thomas Siffer zijn levensvisie deelde? Dat zijn ware bronnen van inspiratie!

Marjon, fantastisch dat sumi- virus van jou!

Had ik zoveel leuke dingen ontdekt en geleerd zonder Mayu, Katz, Yoshi, Mevrouw Asagi en Mevrouw Kihara? Supertoffe sugoi-gidsen. (Sugoi = verbazend)

Was ik ooit over mijn jetlag geraakt zonder de warme ontvangst van Saskia en Els? Een hartelijk stukje van de Vlaamse wijvenclub van Tokyo!

Maar vooral: dit was nooit mogelijk geweest zonder de steun van mijn ventje en kids. Chapeau dat jullie mij zo hebben gesteund! Ik ben supertrots dat jullie over mijn avontuur hebben verteld in de klas zonder dat iemand iets in jullie schoolagenda heeft geschreven! En schat, jij wil dat hier niet lezen maar toch : complimentjes voor alles dan maar :p

En chapeau aan al die anderen rondom ons om het te hebben mogelijk gemaakt dat de kok in spé kon gaan koken! En diegenen die de kids intussen een onvergetelijke tijd te hebben bezorgd zoals alleen toffe tantes en grootouders dat doen ;)

En dan is er nog één heel specialeke… Ondanks alle fysieke tegenvallers zo positief in het leven blijven staan… Maar daar stopt het niet! Neen, uitgerekend zij stuurt dan tijdens mijn afwezigheid een leuk kaartje naar de thuisblijvers… Dank je, Louke!

Saori weven – 29/2

Vervelende dag… gisteren op Koya-san moeten vaststellen dat er een probleem is met de VISA… vandaag uiteindelijk gedwongen tot Western Union en dus heel wat tijd kwijt… bijgevolg pas na de middag aangekomen bij SAORI.

Wat de link is met de rest van mijn reis… tja, ikke ;-) Enerzijds is textiel altijd al op de voor- of achtergrond aanwezig geweest in mijn leven, aan de andere kant is hier ook een link met zen die ik toevallig een week of 3 geleden leerde kennen via internet. Ik zou zelfs niet meer weten hoe ik op die site ben verzeild geraakt…

Maar goed, ik kom er dus onaangekondigd binnengewandeld… ik word meteen een kop thee en koekjes aangeboden door de eigenaar en word voorgesteld aan de 3 andere buitenlandse gasten die er een opleiding tot SAORI-lesgever volgen…

En dan word ik uitgevraagd… Hoe ik op het idee kom om SAORI een bezoekje te brengen… Of ik dan iets wil tekenen voor ik begin te weven… In het gesprekje word ik door Wendy en Marianne meteen aangemoedigd om mijn tekeningen ook op Society Six te plaatsen… misschien moet ik dat echt wel eens doen…

En ja, ook het weven vond ik dik de moeite! Eindelijk eens zelf geweven! ;-)

Maar ik ben vooral ook onder de indruk van de eenvoud en efficiency van de weefgetouwen… wie ooit textieltechnieken heeft geleerd weet wat voor een monnikenwerkje het is om een getouw op te zetten en hoeveel plaats dat ding gewoonlijk inneemt. Deze hier kan je, zelfs in het midden van je werkstuk opvouwen en in vergelijking met andere getouwen schakel je snel over naar een volgend werk. Het geeft mij serieus de bichkes… mijn hoofd loopt weeral over van de ideetjes…