Zentuin en Vuurfestival

Vandaag dacht ik nog een bezoek te brengen aan Masaki Museum, op aanraden van Yoshi, maar bij het plannen krijg ik al gauw te lezen dat woensdag de sluitingsdag is… iets anders dan maar… De shopping van gisteren viel deels in het water, dus vandaag dan maar laatste shopping in Nara, gevolgd door een bezoekje aan Isuien Garden zoals Yoshi had voorgesteld.

En wie kom ik tegen onderweg? Yoshi! Heel tof weerzien!

Maar goed, dus ook Isuien Garden gezien. Inderdaad de moeite. 

   
    
    
 En dan is het tijd voor de kers op de taart: het vuurfestival. Maandenlang zijn monniken in de weer met het vervaardigen van toortsen die elk tientallen kilo’s wegen en worden gemonteerd op lange bamboestammen. Die reuzetoortsen worden dan aan de voet van een overkapte trap aangestoken en door de monniken naar boven gedragen. Daar aangekomen worden ze de tempel rond gedragen. Aan elke hoek wordt gestopt, de toortsen worden tot over de menigte uit geschoven en rondgedraaid. De gensters vliegen in het rond en vallen te midden van de toeschouwers! Sugoi! Dan wordt de toorts terug binnengehaald en gaat het in looppas naar de volgende hoek, De vlammen rekken helemaal uit tot in het gezicht van de dragers… Oranje vuurwerk waarbij de knallen worden vervangen door taikodrumspel… Prachtig einde van mijn verblijf in Nara! 

  

 

Share

VVV (Verdomd Vervelende Visa) 1/3/2016

Mijn dagen in Japan beginnen geteld te geraken, hoog tijd om nog even terug te denken aan de vragen die ik kreeg om materiaal en thee mee te brengen… gezien ik Mount Inari nog steeds niet heb bezocht en er in het vlakbijgelegen Kyoto er ook valiezen zullen te vinden zijn, keer ik dus terug die kant op.

Eerst langs de Takqubin, zodat mijn eerste koffer ten minste al op de luchthaven geraakt.

Dan naar Mt Inari, waar het plots begint te sneeuwen. Zalig! Ook dat gezien te hebben, onwaarschijnlijk. En ja hoor, dit werd al aangekondigd als 1 van de grootste trekpleisters en dat was meteen duidelijk. Super veel volk aan de voet van de berg, maar ik ben hier nu dus ik ga even door tot aan de torii. Toch wel indrukwekkend, dus door de torii, de berg op. Onwaarschijnlijk hoe lang die torii gangen wel zijn! 

   

  

  

  

 Intussen is het al 14u en heb ik de top blijkbaar nog lang niet bereikt. Ik hou het voorbekeken want wil ook nog in Kyoto geraken voor wat shopping.

Slecht idee want daar is VISA het niet eens mee! VISA blijft ondanks de controles in België onbruikbaar. Blijkbaar is het voor hen uitgesloten om te betalen in een stad waar je kort voordien hebt gelogeerd… Alle pogingen werden daar blijkbaar aanzien als frauduleus… Hoog tijd voor Virgin VISA, dat denk ik ervan!

Share

Momentje, eerst een complimentje!

1 maart is/was complimentendag… Dus hoewel ik nu geacht ben die verdomde VISA opnieuw te testen even een speciaal momentje, eentje zonder prentje 😉

Want hé, ik zit “alleen” in Japan… Maar hoe was ik alleen tot dit punt gekomen? 

Zou ik mezelf zo ver hebben gekregen om van een heel moeilijke werksituatie de kans te maken om dit te doen zonder dat Jan Vermeiren Life is a Game had geschreven of zonder dat Thomas Siffer zijn levensvisie deelde? Dat zijn ware bronnen van inspiratie!

Marjon, fantastisch dat sumi- virus van jou!

Had ik zoveel leuke dingen ontdekt en geleerd zonder Mayu, Katz, Yoshi, Mevrouw Asagi en Mevrouw Kihara? Supertoffe sugoi-gidsen. (Sugoi = verbazend)

Was ik ooit over mijn jetlag geraakt zonder de warme ontvangst van Saskia en Els? Een hartelijk stukje van de Vlaamse wijvenclub van Tokyo!

Maar vooral: dit was nooit mogelijk geweest zonder de steun van mijn ventje en kids. Chapeau dat jullie mij zo hebben gesteund! Ik ben supertrots dat jullie over mijn avontuur hebben verteld in de klas zonder dat iemand iets in jullie schoolagenda heeft geschreven! En schat, jij wil dat hier niet lezen maar toch : complimentjes voor alles dan maar :p 

En chapeau aan al die anderen rondom ons om het te hebben mogelijk gemaakt dat de kok in spé kon gaan koken! En diegenen die de kids intussen een onvergetelijke tijd te hebben bezorgd zoals alleen toffe tantes en grootouders dat doen ;)

En dan is er nog één heel specialeke… Ondanks alle fysieke tegenvallers zo positief in het leven blijven staan… Maar daar stopt het niet! Neen, uitgerekend zij stuurt dan tijdens mijn afwezigheid een leuk kaartje naar de thuisblijvers… Dank je, Louke!

FacebookTwitterGoogle+LinkedInShare
Share

Saori weven – 29/2

Vervelende dag… gisteren op Koya-san moeten vaststellen dat er een probleem is met de VISA… vandaag uiteindelijk gedwongen tot Western Union en dus heel wat tijd kwijt… bijgevolg pas na de middag aangekomen bij SAORI.

Wat de link is met de rest van mijn reis… tja, ikke ;-) Enerzijds is textiel altijd al op de voor- of achtergrond aanwezig geweest in mijn leven, aan de andere kant is hier ook een link met zen die ik toevallig een week of 3 geleden leerde kennen via internet. Ik zou zelfs niet meer weten hoe ik op die site ben verzeild geraakt…

Maar goed, ik kom er dus onaangekondigd binnengewandeld… ik word meteen een kop thee en koekjes aangeboden door de eigenaar en word voorgesteld aan de 3 andere buitenlandse gasten die er een opleiding tot SAORI-lesgever volgen…

En dan word ik uitgevraagd… Hoe ik op het idee kom om SAORI een bezoekje te brengen… Of ik dan iets wil tekenen voor ik begin te weven… In het gesprekje word ik door Wendy en Marianne meteen aangemoedigd om mijn tekeningen ook op Society Six te plaatsen… misschien moet ik dat echt wel eens doen…

En ja, ook het weven vond ik dik de moeite! Eindelijk eens zelf geweven! ;-)

   

 Maar ik ben vooral ook onder de indruk van de eenvoud en efficiency van de weefgetouwen… wie ooit textieltechnieken heeft geleerd weet wat voor een monnikenwerkje het is om een getouw op te zetten en hoeveel plaats dat ding gewoonlijk inneemt. Deze hier kan je, zelfs in het midden van je werkstuk opvouwen en in vergelijking met andere getouwen schakel je snel over naar een volgend werk. Het geeft mij serieus de bichkes… mijn hoofd loopt weeral over van de ideetjes…

Share

26/2

Vandaag een derde en laatste EGG-gids die me langs de toeristische attracties leidde in Nara Park.

Jaarlijks wordt de berg tussen de 2 Zenboeddhistische strekkingen afgebrand om zo de wedijver tussen beiden tot niets te herleiden. En dan verder van schrijn naar pagoda naar schrijn… “oh, you’re so lucky!” de voorbereidingen van een huwelijk… “oh, you’re soo lucky! Unbelievable!” Dan nog wel het bruidspaar kruisen bij het verlaten van het schrijn… “Unbelievable!” Nog wel een huwelijk met een monnik…

Een beetje later, in de buurt van Todaiji tempel… “oh, you’re so lucky!” een hele reeks monniken, aan het repeteren voor het vuurfestival…

Er wordt voor mij gezocht naar een blaadje zonder nerf. Als je zo’n gevonden blaadje immers in je geldbeugel zou bewaren dan zou dit rijkdom brengen….

Na de lunch gaan we naar het cultureel centrum voor vrouwen waar ik een sumi-e les mag bijwonen. Gezien de reacties van Mevrouw Kono en Mevrouw Ito neem ik dus maar wat werk mee…

Het was fijn de kans te krijgen om die cursus eens mee te maken maar de stijl was compleet anders dan wat ik gewoon ben. Toch word ik ook hier met open armen ontvangen en krijg ik opnieuw complimenten op mijn werk. Ik sta er nog altijd wat verstomd van…

Share

すごい – 25/2

Een nieuw woord geleerd vandaag: すごい (sugoi)… en man, was ik verbaasd om te ontdekken wat de betekenis was!

Vanochtend was al bijzonder begonnen… ik had een uitstap van een halve dag gepland gekregen door EGG… had, want het liep even anders…

Yoshi vertelde gisteren al dat ze binnen de organisatie eigenlijk allemaal nogal benieuwd waren naar die “bijzondere Belgische” die zo graag meer wou leren over sumi-e… Wat moesten ze daarvan verwachten? Alle leden vonden het blijkbaar nogal spannend… Zouden ze wel genoeg kennis hebben om mij goed te helpen? Zou hun Engels wel volstaan? Stress alom!

Terug naar vandaag: Ik ontmoette Junko Asagi die zo vriendelijk was geweest om haar (rechter)buurvrouw -een sensei in sumi-e-  te vragen om mij te ontvangen. Maar toen ik haar ontmoette bij het station werd al snel duidelijk dat het dus niet bij de ochtend zou blijven! Intussen had immers ook de linkerbuurvrouw over de plannen gehoord en stond ze erop dat we ook bij haar zouden langsgaan. Zij heeft immers haar huis gedecoreerd ter ere van het meisjesfestival en wilde dat graag tonen…

Maar eerst dus langs Mevrouw Ito, die ter ere van mijn bezoek haar hele huis had omgetoverd tot galerij! Wat heeft deze dame allemaal bij elkaar geschilderd… van prachtige klassieke onderwerpen tot vijvers vol waterlelies die doen denken aan de doeken van Monet in Parijs tot een werk met zonnebloemen als Van Gogh maar dan eentje zo hoog als de kamer…

Ze wilde heel graag zien wat ik zoal schilder en zag er een heel andere stijl in. We bewonderden elkaars werk en konden dankzij Junko (onze tolk van dienst) honderduit praten over onze passie… Bij een kopje overheerlijke matcha met dito Japanse koekjes…

En dan gingen de studieboeken open… een hele bibliotheek vol… ik werd gevraagd er een voorbeeld uit te kiezen en dat even te proberen… ik koos papavers. Die had ik nog nooit geprobeerd en daarenboven sluiten die mooi aan bij wat EGG vooropstelt: vrede over de wereld brengen… Na 2 pogingen werd er van de andere kant van de tafel al goedkeurend gereageerd en voorgesteld om nog een ander onderwerp te proberen. 

  Intussen begonnen de dames ijverig andere soorten inkt voor mij te wrijven zodat ik ook die kan proberen. Dan verdween Mevrouw Ito, die ging op zoek naar ander papier. Wauw! Geweldig! En zo ging het een hele gezellige ochtend door, overheerlijk!

  En dan… verbazing! Ik vroeg of Mevrouw Ito soms wat voorbeelden zou willen schilderen… maar zij heeft blijkbaar sinds het ziekbed van haar man geen eigen werk meer gemaakt, en dat is 10 jaar geleden…

Intussen is het bijna middag, tijd voor een bezoek aan de Hina-poppen bij de andere buurvrouw. Ik zag al eerder Hina-poppetjes de laatste dagen. Meestal enkel de keizer en keizerin in de ramen van mensen die dochters hebben. Die poppetjes worden uitgestald omdat dit volgens de Japanse traditie geluk en een goed huwelijk zou brengen aan de dochters. Maar opgelet! Eens meisjesdag (3 maart) voorbij moeten ze zo snel mogelijk weer verdwijnen, anders brengt dit ongeluk!

Dus ja, ik verwachtte 2 poppetjes toen de deur naar de woonkamer openging… en daar stonden ze dan… 7 verdiepingen hoog, van de grond tot het plafond, een heel Hina universum… en dan in de hoek van de woonkamer daar bovenop nog een setje Hina poppetjes die door mevrouw zelf waren gemaakt, heel zorgvuldig gedecoreerd. Verbazingwekkend!

Zelfs de buurvrouwen vallen bijna achterover… gewoonlijk komen ze nooit bij elkaar over de vloer…

Uiteindelijk lunchen we met z’n vieren. We genieten van heerlijke soba op Chinese wijze, verrukkelijke koekjes, cakejes en vers fruit. Daarna op naar Mevrouw Ito voor een tweede sessie… maar eerst wil de Hina-buurvrouw ook even mijn werk zien… “Sugoi”. Vervolgens neemt Mevrowu Ito toch een fude in de hand om mij wat te leren. De buurvrouwen zoeken een voorbeeld uit, of ik dat ook even wil proberen… “sugoi, sugoi…” Nog een voorbeeldje… “Sugoi…” “sugooooi”

  
Bij het afscheid krijg ik ook nog kadootjes toegestopt, ik word gevraagd er mijn best mee te doen… Beloofd! En ik hoop stiekem dat mijn aanwezigheid vandaag wat energie kan brengen aan Mevrouw Ito om opnieuw zelf aan het schilderen te gaan…

Uiteindelijk was ik dus pas om 17u terug in Nara. Opnieuw te laat om de theeceremonie te gaan proberen die Yoshi had aangeraden… misschien volgende week…

Sugoi! Het klonk al mooi, maar vanavond wou ik toch even weten wat het betekende… sugoi… volgens Google translate: “Verbazend”

Da’s het enige juiste woord om vandaag te beschrijven! Wie had ooit durven denken dat ik zomaar even van het ene huis naar het andere zou lopen in Japan? En wie had ooit kunnen verzinnen wat ik achter die deuren allemaal zou zien?

Share

Sumi en Fude – 24/2/2016

Vandaag afspraak met Mr. Yoshimura van de Nara YMCA Goodwill Guides voor een themadagje :) En wat een droomdag was het alweer!

Sumi


Eerst op weg naar Kobaien, de plek waar sumi wordt gemaakt, de inkt die wordt gebruikt voor shodo en sumi-e. De naam Kobaien verwijst naar vroeger “Oude tuin met pruimelaars”. Dit atelier is reeds meer dan 400 jaar actief en werd in 1888 zelfs uitgenodigd om in Hongarije deel te nemen aan een beurs…Het is een plek vol traditie en vakmanschap, een hele eer om hier op bezoek te mogen komen… Ik kreeg alle stappen van het productieproces zorgvuldig uitgelegd.

Sumi-inkt wordt gemaakt op basis van roet en dierlijke lijm. Het was dankzij Marjon dat ik wist dat ik hier moest zijn om het productieproces in detail te zien en wauw, dat was de moeite. Het roet wordt geproduceerd van vegetale oliën zoals sesam, magnolia,… of op basis van dennenhars dat in schaaltjes met een wiek wordt opgebrand. Boven elk schaaltje staat een deksel om het roet op te vangen. Om je een idee te geven van de arbeidsintensiteit: elk kwartier wordt elk dekseltje een kwartslag gedraaid om de kwaliteit van het roet te garanderen! En dat de hele dag door!

 Dat roet wordt afgeschraapt en dan met dierlijke lijm vermengd. Omwille van geuroverlast mogen ze dit enkel in de winter doen en voegen ze ook de heerlijke parfums toe die wij gewaar worden bij het wrijven van onze inkt.

De inkt wordt gekneed om zich goed te vermengen en vervolgens in perenhouten mallen samengedrukt tussen klemmen.



Na een paar uur worden de inktstaven uit de mallen gehaald om vervolgens te drogen. Het drogen gebeurt ook in verschillende stappen. Eerst worden de staven tussen kranten en as gedroogd (in dit stadium worden ze elke dag weer ververst), later worden ze aan slingers van rijststro gehangen in een speciale droogkamer.


In de zomer wordt een deel van de inktstaven handmatig gepolijst met schelpen en later gedecoreerd…

Ik kijk er echt naar uit om met dit materiaal aan de slag te gaan!

Fude

Dan op naar Mevrouw Tanaka (1 van de 2 enige mensen in Nara die de Nationale titel kreeg voor levend erfgoed!). Dit is de enige fude-werkplaats in Japan waar alle stappen van de productie door 1 persoon worden gedaan. En ook hier weer enorm veel handwerk om te komen tot het beste resultaat.

De haren van paardenstaart en buik van het paard, van eekhoornstaart, van wezel, van geiten en van wasberen worden zorgvuldig geselecteerd. Dan worden ze gekookt, gekamd, gestreken en op maat geknipt.

 Daarna worden ze zorgvuldig vermengd en per rij tot een penseelkop gerold en met nori-lijm wordt de basis samengehouden. Die penseelkop wordt samengebonden en de basis wordt samengebrand. Vervolgens worden de stelen voorbereid en de penseelkoppen daarin gemonteerd. Tot slot wordt de kop verlijmd om zijn vorm te bewaren totdat hij gebruikt wordt.


Per week produceert Mevrouw Tanaka ongeveer 200 fude…

Shodo

Aangezien er momenteel in Nara geen sumi-e tentoon wordt gesteld stelde Yoshi voor om shodo te gaan bewonderen. Daar zeggen wij geen neen tegen!! Dus op naar het Nara City Museum of calligraphy in honour of Kason Sugioka.
En wauw! Ook dit was heel mooi… net de teksten die Marjon op haar werk zet, zo mooi en gratieus… Jammer genoeg een beetje een slechte belichting voor foto’s maar wie wil kan het boekje doorbladeren dat ik meenam. ;-)


Bijzonder om in deze werken ook de meester, gast en bediende terug te vinden die we ook in sumi-e nastreven. En oh zo fijn om er de vertaling bij te krijgen (al vond Yoshi dat ik dat niet mocht overroepen want elke lezer hoort zijn eigen interpretatie te geven aan deze gedichten om ze te kunnen vertalen)…

Matcha

Jammer genoeg bleek het theehuis intussen gesloten, maar Yoshi liet niet na om de dag af te sluiten met match thee met rijstcake…

heerlijk!

 

Vandaag was een dag volledig in het teken van vrede. Innerlijke vrede dankzij sumi-e (en shodo), maar ook de wereldvrede… want dat is het doel van Yoshi: door elke toerist die hij vrijwillig gidst te vragen om vrede over de aarde te verspreiden. Daar gaan we voor!

Share

Reizen naar Japan – Japan 4 Kids ;-)

Ik hoor dat mijn schavuiten mijn avonturen graag delen op school daarom… wat is er zo anders aan Japan?

WC’s met een gebruiksaanwijzing


Zeldzaam zijn de toiletten zonder sproeifunctie om je achterste een douche te geven. Meestal is er ook brilverwarming (in privéwoningen soms vervangen door een dekentje rond de bril…). In veel gevallen is er zelfs de optie om je toiletgeluiden te verhullen met het geluid van een kabbelend beekje… Alle luxe in het kleinste kamertje…
En die kamertjes vind je dan ook nog eens overal! “Mama, ik moet pipi doen!”, dat is hier nooit een probleem!

Maar er is meer… ze kunnen hier nog meer water sparen als bij ons want je wast je handen met het water voor de volgende spoelbeurt!
WC met dubbele spaarfunctie

Hoogachtend geachte eerwaarde bezoeker

Beleefdheidsvormen… Sumimasen! (Sorry) Is een woord dat hier voor bijna alles wordt gebruikt en “Gozaimasu” wordt ook achter veel achter geplakt. Oh ja, en dingen geven en krijgen doe je hier met 2 handen en stevast met een buiging!

Pantoffels

schoenrekken bij de ingang van een museumOoit al op pantoffels door een museum gelopen? Of zelfs op je kousen? Hier moet dat vaak… Tof hé?
Maar er zijn nog veel andere plekken waar je je schoenen achterlaat, maak je klaar voor de pantoffels!
Het strafste pantoffelmoment? Wanneer je op de verplichte binnenhuispantoffel bij de karaokebar naar het toilet moet. Je trekt de WC-deur open en daar staat dan een paar “WC-pantoffels” klaar… Dus even schoenen wisselen om naar het toilet te gaan!

Baggage(lockers)

Coin Lockers

Overal vind je plekken om je van je baggage te verlossen. In elk treinstation (hoe klein ook), in winkelcentra,… en als je baggage moet vervoeren dan kan je gebruik maken van Ta-Q-bin. Japanners reizen zelden met bagage, de treinen zijn er dan ook niet op voorzien…

Paraplu’s

Regenschermen zijn hier eerder een noodzaak, al is het maar om je ogen te beschermen tegen… paraplu’s van kleinere mensen. Daarenboven, als het hier regent dan lijkt het hier ook harder te gieten, dus die dingen komen hier ook echt van pas ;-)

Aangezien al die paraplu’s nogal wat water binnen zouden brengen moeten ze hier buiten aan een museum worden achtergelaten in paraplu-lockers zoals deze… zie je hoeveel het er zijn?

Share